Jon Davis: Golden Hue

 
 

Men neme een singer/songwriter, voorzie hem van een akoestische gitaar, laat hem mooie gevoelige liederen zingen en geef strijkers een ondersteunende rol. Welke naam wordt er dan al snel geroepen? Juist ja, Nick Drake. Zo ook op de myspace site van deze singer/songwriter uit Montreal. “James Taylor meets Nick Drake and Coldplay on a warm sunny beach with cold water crashing hard against the shore” staat op deze intersite te lezen. In mijn ogen is alleen James Taylor een vergelijking die echt hout snijdt (oké, in “If it gets you down” zou je iets van Coldplay kunnen ontdekken).

Zonder dat je Davis kunt afdoen als een kloon vertoont zijn stem en muziek (in mindere mate) af en toe veel gelijkenis met die van Taylor. Erg? Nee, want de cd “Golden Hue” is een plaat die gehoord mag worden. Sterker nog, dit debuut is erg sterk. Davis heeft van nature een vrij hoog stemgeluid en heeft, mede door het gebruik van zijn kopstem, een hoog bereik. In de lage regionen vertoont zijn stem soms kleine onvolkomenheden maar dat is zeker niet storend, eerder charmant. De basis van zijn songs wordt gevormd door de jondavis1akoestische gitaar dan wel de piano.

Die basisvariatie geeft iets verfrissends mee aan de cd. Daarnaast kan de heer Davis prachtige liederen schrijven. Het ruim 6 minuten durende openingsnummer Nocturnal rainbow is gewoon fenomenaal. Het kent een fraaie opbouw en het einde van het nummer is, onder begeleiding van een opzwellende viool en een cello, hemels mooi. Het losjes gespeelde jazzy Rebirth is van dezelfde klasse. De schoonheid van het nummer in combinatie met de prachtige instrumentatie verraadt een buitengewoon schrijftalent. The morning light, waarop Davis wordt begeleid op piano, laat zelfs een klassieke invloed horen. Ook vermeldenswaardig zijn het zeer fraaie Silver tree dat via ongewone gitaarakkoorden uitmondt in een wonderschoon refrein alsmede het ingetogen Sweeter Girl waarmee hij zijn debuut afsluit.

De overige nummers zijn goed tot uitstekend, maar vallen door het aantal genoemde top composities gewoon minder op. Een heel groot compliment moet ook uitgaan naar producer Bill Garrett, die deze cd heeft voorzien van een onwerkelijk mooi en warm geluid. Ieder instrument klinkt fantastisch en uitgekristalliseerd. Dit is voer voor audiofielen waaronder ik mezelf ook schaar. Ik denk dat ik dit jaar nog geen cd heb gehoord waarop de percussie en drums zo lekker klinken als hier. Al met al een uitstekend debuut van deze Canadees die we (en niet alleen James Taylor liefhebbers) in de gaten gaan houden. Alleen…zullen we eens gaan ophouden met te roepen dat de nieuwe Nick Drake is opgestaan?

Ed Muitjens
Jon Davis
Golden Hue