John Wills: Rose

 
 

Bij sommige cds moet ik echt mijn best doen, en dat is dan vaak noodzakelijk om eruit te halen wat er in zit. Sommigen blijven zelfs na meerdere luisterbeurten gewoonweg te zwak. Wanneer je dan sympathie hebt voor de artiest dan zwak je mogelijk je kritiek enigszins af, maar uiteindelijk kun je niet anders dan de geloofwaardigheid dienen. Bij John Wills kan ik oprecht blijven, en hoeft er ook niets met argumenten recht gebogen te worden, want Rose is simpelweg een dijk van een plaat. Het vereist ook niet talloze luisterbeurten om tot die conclusie te komen. De plaat pakt van meet af aan, en laat door elf nummers heen een enthousiast liedjesschrijver en entertainer horen. Zijn stem heeft overeenkomsten met zowel Bob Dylan als Lee Clayton, op een vechtlustige, non- conformistische wijze. De liedjes lijken rechtstreeks uit de Amerikaanse klei getrokken. Ruraal, rauw en non-pretentieus. Wills heeft er een zeer smakelijk en gekruid geheel van gemaakt. De elektrische gitaar die veelvuldig gebruikt wordt heeft een licht resonerend geluid welke stevig door de melodielijn getrokken wordt. Zijn plaat uit 2008 – Wasington - vond ik al indrukwekkend, maar deze heeft me werkelijk bij de kladden. De plaat herbergt een mooie mix van traditioneel en eigentijds. Bezield en redelijk organisch bij elkaar geklopt. Een nummer als Drivin’ Man heeft een lekkere uptempo beat waarin alle elementen als vanzelf bij elkaar vloeien. Het orgeltje van Noah Strom doet hernieuwd beseffen welke toegevoegde waarde een dergelijk instrument kan geven. De achtergrondzang sluit de rijen, waarmee ik alleen maar kan zeggen dat ik in Rose een enorme kanshebber heb gevonden voor een classificatie in mijn persoonlijke top 10 voor dit jaar einde. Rose is een fascinerende plaat die sprankelt en boeit, en dat slechts gebruikmakend van zeer basale elementen. Top plaat! 

Rein van den Berg
John Wills
Rose