John Williamson

 
 

Fatalisme tot zwartgallige kunst verheffen is een vak apart. In Nederland hebben we Hans Dorrestein (misschien moet ik zeggen “hadden”, want Hans heeft veel meer pijlen op zijn boog, en zijn mopperfase lijkt achter hem te liggen). In Nashville hebben ze John Williamson. “Thank God for broken hearts… and left-handed guitars”. Is hij serieus of is hij doorspekt met wrange humor? Zijn teksten zijn ongekend direkt waardoor ik een enorme sympatie heb ontwikkeld voor deze artiest. Pure country muziek van de bovenste plank, eentje met een heftige rollende traan, en bij Williamson met een flinke scheut drank. De beste beschrijving vond ik op Internet: “This album is pure country music because John is FROM the country. One part South Georgia swamp water, two parts whiskey, and a pinch of sawdust. Pour over highway gravel and enjoy.”

 
Hij heeft twee albums op zijn naam staan. Ik trachtte indertijd deze beide albums een beetje onder de aandacht te brengen, maar bleef uiteindelijk een schreeuwende in het duister. ‘t Kan ook zijn dat deze romantiek juist mij aanspreekt, en elders geen weerklank vindt. Vind dat wel jammer, want ook een artiest lijkt me gebaat bij positieve stimulans. Heerlijk muziek waarbij de realiteit op een bepaald moment omslaat naar fictie, en waar de grens ligt dat weet alleen John Williamson. Of zijn het allemaal verzinsels?
 
Het openingscouplet van zijn gelijknamige CD uit 2002 is een les in onderdanigheid van de bovenste plank:
Yes, I quit drinking, and yes I am still single.
Yes, I am working now, a good job I guess
Yes, I learnt my lesson.
Yes, she’s long gone.
I said goodbye to her not long after you’d left.
Now I got nothing to prove, I got nothing to lose.
I got nothing to hold on to.
And yes that’s the truth. No, I wouldn’t lie, at least I wouldn’t try to.
But I might say anything to get back to you.
 
En geloof het of niet, maar zo staat deze beide platen barstens vol met bekentenissen en andersoortige onderwerpen. Williamson laat zijn verhalen afspelen in de hoek waar de klappen vallen: “What’s the use of getting sober anyway”. Ja, je kan er om lachen, echter de vraag is nog steeds of dat hier de bedoeling is. I am living on Handouts, Hopes & Prayers verhaalt van zijn leven op de straat. Hij verbaast zich waarom zijn hond überhaupt nog bij hem blijft, want ze slaan regelmatig een maaltijd over. Na twee albums met dezelfde thematiek kun je afvragen wat een mogelijke derde album zal toevoegen. Zelf zal ik overigens geen seconde huiveren, want ik ben er van overtuigd dat deze unieke persoonlijkheid mij zonder omhaal opnieuw gaat inpakken. “You can’t feed your family on dreams”, maar voor mij wel stof waar ik een tijdje op kan teren.
 
Rein van den Berg
John Williamson
John Williamson