John Smith: Great Lakes

 
 

Opgedragen aan Bert and Levon: heeft hij laten drukken op de achterzijde van zijn hoes. Een mooi referentiekade, en ergens zie ik de link wel tussen John’s werk en beide onlangs gestorven coryfeeën. Het is in ieder geval een subtiele smaakindicatie. John Smith’s eerste twee album waren in de eerste plaats schatplichtig aan Iain David McGeachy, beter bekend onder zijn artiestennaam John Martyn. Op Great Lakes heeft hij aanzienlijk meer afstand genomen, waardoor de vergelijking amper nog op gaat. De kwaliteit is er overigens niet minder om, en ondanks het eigentijdse geluid hangt tevens een overall feel naar muziek uit de vervlogen dagen van John, Bert en Levon.

Het album werd vorig jaar mei in negen dagen tijd opgenomen in een kerkje te London. Ongetwijfeld een historisch verantwoord exemplaar (de kerk) zodat de gewenste stemming aansluit, en zich op positieve zin weet te vertalen naar het album. Naast John op o.m. gitaar, banjo, toetsen hoor je Jon Thorne op dubbele bas en Ross Turner die de drums en percussie onder zijn hoede had. Voor het overige was plaats ingeruimd voor een bescheiden snaarbijdrage. Qua zang nam John zelf de meeste verantwoordelijkheid, maar wist tevens Lisa Hannigan en Djamila Skoglund-Voss te strikken voor ondersteunende zang. Een weemoedig doch opgeruimd album ontstond. Hij bezit de gave om een emotionele brug te slaan naar de luisteraar, een kwaliteit die live ongetwijfeld nog aan kracht zal toenemen.

Dit album toont een toegenomen zelfvertrouwen, waarmee hij alvast enigszins de belofte inlost. Een te hooggespannen verwachtingspatroon kan rare dingen doen met iemand, maar John schijnt zijn zaakjes onder controle te hebben. Het album bevat verschillende uitzonderlijke nummers, waarbij de kwaliteit steevast als hoog valt te benoemen. Zijn nummers blijven aandacht vragen, zonder te vervallen in hinderlijke aanstekelijkheid, wat ik als een pre beschouw wat de houdbaarheid betreft. Mocht je je echtgenote willen verrassen met een romantisch uitje naar het Engelse platteland, dan zal ze het beslist niet als spijtig ervaren wanneer je – onverwacht – een concertbezoek naar John Smith hebt ingelast. Sterker nog, het kon wel eens de kroon op een uitgelezen weekend worden. There is a Stone en She is My Escape schreef hij samen met ons aller Joe Henry.Wederom een indicatie dat deze John zich in voortreffelijk gezelschap bevindt.

Rein van den Berg
John Smith
Great Lakes