John Reischman: Walk Along John

 
 

Aangezien voorspelbaarheid vervelend en saai is, laat ik mij graag verrassen. Ik heb dan ook totaal geen behoefte om mijn planning tot in details uit te werken. Er moet ruimte blijven voor spontaniteit of een passende wending. Ik heb moeite een grap tweemaal te vertellen, zonder daarbij de volgende keer een alternatieve versie te geven, want daarmee zou ik mijzelf slechts vermoeien. Anderzijds, houd ik vast aan structuur, wellicht zolang die past binnen mijn ongeschreven regels. Ik heb zelfs moeite met andermans structuur, wanneer deze niet strookt met mijn gevoel. Intuïtief maak ik mijn keuzes, goede en minder goede. Ik mijd de groep, ga graag mijn eigen weg. John Reischman volgt ook zijn eigen route. Hij is te vinden in het brede veld van de traditionele muziek, en heeft zijn plaats gevonden binnen een zijvertakking die schuilt gaat onder de benaming: bluegrass. John heeft ter harte genomen wat de traditie hem influistert, maar is daarnaast creatief genoeg zijn eigen hart te volgen, en daaraan uiting te geven. Hierdoor ontstaat de wending die hem niet alleen onderscheidt, maar levendig blijft, en verrassend.

A Prairie Jewel is een instrumentaal eerbetoon aan Gwendolyn. Of zij zijn vrouw is daarvan heb ik geen weet, echter de liefde en of dankbaarheid welke tentoongespreid wordt doet dit alleszins vermoeden. Uiteindelijk is het niet zelden dat het de vrouw achter de man is die bijstuurt wanneer teveel van koers wordt geweken. Nu spreek ik hier mogelijk minder voor John, maar wilde het evengoed plaatsen. Een goed huwelijk wordt verondersteld harmonieus te zijn, en dat ene nummer spreekt boekdelen. Het gehele album is overigens instrumentaal. Een plaat die, hoe kan het ook anders, gedomineerd wordt door de mandoline. Het instrument waarmee Reischman over de afgelopen jaren enkel zijn vaardigheid heeft bijgeslepen, en waarmee hij zijn reputatie wist te vergroten. Zowel als solist als opgaand in het collectief The Jaybirds laat deze Canadees uit Brittish Columbia horen dat hij zijn kunst verstaat. Volstrekt alleen is hij uiteindelijk enkel in het nummer Little Maggie, een traditional. Voor het overige wordt hij bijgestaan aan een keur van musici, waarbij de Amerikaan Chris Thile hem van repliek dient in de openingstune Itzbin Reel. Er is vuur genoeg te vinden op Walk Along John, maar mijn persoonlijke voorkeur voelt zich het meest comfortabel bij het ingetogen werk die dit album siert. John bezit de gave zijn gevoel te vertalen naar muziek. Wanneer je nisa´s Lullaby hoort dan kun je jezelf levendig voorstellen dat hij zijn pasgeboren kleindochter in gedachten had toen hij dit nummer schreef. Een gave waarop ik enkel jaloers zou kunnen zijn, echter van de muziek geniet ik niet minder. Bluesgrass is een aangelegenheid waarbij de snaren centraal staan, soms een feestje, soms ingetogenheid. Normaliter blief ik zang bij mijn muziek, maar gek genoeg heb ik dat hier geen seconde gemist. Een aangename ontdekking.

Rein van den Berg
John Reischman
Walk Along John