John Pinamonti: End of Smith

 
 

Onlangs kreeg ik de cd “End of Smith” van New Yorker John Pinamonti thuis gestuurd. Een fraai verpakte cd met cartoonachtige foto’s van The Big Apple. Ik was aangenaam verrast na de eerste beluistering van “End of Smith” en was verbaasd dat ik nog nooit van de man had gehoord aangezien dit reeds zijn vijfde release is, temeer zijn debuut uit 1997 stamt. De begeleidende info geeft aan dat de cd gevarieerder is dan de vorige releases maar ondanks deze variëteit aan stijlen is er absoluut sprake van een eenheid. Wat mij enorm aanspreekt aan dit album is het feit dat John Pinamonti het vermogen heeft om iedere track te voorzien van een aanstekelijk refrein, pakkende riff en/of heerlijke solo.

Overal vind je verfrissende elementen terug waardoor ik dit album al diverse keren voorbij heb laten komen. Het is een plaat waar het vakmanschap vanaf straalt. Hier zijn rasmuzikanten aan het werk en dat hoor je. De beheersing van de instrumenten maakt zeer veel indruk en neigt zelfs naar virtuositeit. De productie van Scott Anthony en John heeft daar zeker een steentje aan bijgedragen want de instrumenten klinken geweldig. John Pinamonti zal nooit te boek staan als een groot zanger maar hij is geloofwaardig in zijn voordracht en voor mij geldt dat geloofwaardigheid geen perfectie vereist. De teksten zijn heel divers. Pinamonti heeft duidelijk oog wat er in de wereld en om hem heen gebeurt en legt dat vast in directe teksten waarbij met name de Amerikaanse samenleving een spiegel wordt voorgehouden.

Zo verwijst “End of Smith” naar de veranderingen zoals die plaatsvinden op Smith Street, Brooklyn, een straat in de buurt waar hij woont. “300mm Man” is een vrolijk deuntje met een tekst die zo door de Nederlandse rechtse populistische stromingen (het “vol is vol” idee) geschreven had kunnen zijn. De combinatie van de tekst met de misplaatste vrolijkheid van de muziek maakt dat de ironie er van af spat. In “It wasn’t the rain” is het bitterheid troef omtrent de gebeurtenissen rond Katrina die een rol hebben gespeeld. “It wasn’t the rain / It wasn’t the wind / It was just greed and power winning again...” Ook het liefdeslied “Mean to me” (zijn vrouw schijnt nogal eens te klagen over het feit dat hij nooit “lovesongs” schrijft…) overtuigt, mede door de oprechtheid van John alsook het werkelijk formidabele pianospel van Andy Burton. Zo valt er heel wat te genieten en heeft het opsommen er van te weinig zin. “End of Smith” is voor mij een heerlijke plaat gebleken. Een cd boordevol afwisseling en stijlen gemaakt door een New Yorker waar we wat mij betreft nog veel van mogen horen. Een mooie release aan het eind van een mooi muziekjaar.

Kan het nog beter? Eind goed, al goed…

English translation

John Pinamonti - End of Smith

The other day I received the cd ' End of Smith' by John Pinamonti from New York, a nicely packaged cd with cartoonlike photographs of The Big Apple. I was pleasantly surprised hearing 'End of Smith' for the first time and surprised I never heard of the man, since this proved to be his fifth release and his debut dating back to 1997. The accompanying info learned this cd to be more varied than his previous releases, but despite this variety of styles there's absolutey unity to be heard. What especially attracts me to this album is the fact that John Pinamonti has the ability to provide every track with an infectious chorus, a catching riff and/or delightful solo. You can find refreshing elements everywhere, which made me come back to this album over and over again. Abundant adeptness shines all over, you can hear true musicianship at work. The mastery of the instruments is impressive and you can even speak of virtuosity. The production by Scott Anthony and John himself surely contributes to this, all instruments sound wonderful. John Pinamonti will never be catalogued as a great singer, but there's credibility in his presentation and for me credibility doesn't require perfection. The lyrics are very diverse, proving Pinamonti has a keen eye for what's happing in the world and around him, capturing this in direct statements and confronting the American society with itself. The title song for example captures changes taking place on Smith Street, Brooklyn, close to where Pinamonti lives. '300 mm man' is a cheerful tune with lyrics that could have come from Dutch right wing populist movements ('vol is vol': no more place for immigrants). The combination of lyrics and misplaced cheerfulness makes irony abound. In 'It wasn't the rain' it's all bitterness because of what happened with Katrina: “It wasn’t the rain / It wasn’t the wind / It was just greed and power winning again...” The love song 'Mean to me' (it seems his wife complains every now and then he never writes love songs) is equally convincing, in the first place by the sincerity of John and really formidable piano play by Andy Burton. There's a lot to enjoy and enumerating all this doesn't make much sense. 'End of Smith' proved to be a lovely record with a lot of diversity and styles made by a New Yorker I hope to hear a lot from in the future. A beautiful release at the end of a magnificent musical year. Can it get any better? Well that ends well. 

Ed Muitjens
John Pinamonti
End of Smith