John Hiatt: Terms of My Surrender

 
 

Na het fantastische drieluik Bring the Family, Slow Turning en Stolen Moments zwakte mijn belangstelling voor John Hiatts muziek af. Ik volgde hem bovendien niet vanaf het eerste uur, en was niet dusdanig devoot dat ik zo nodig alles van hem wenste te bezitten. Zijn vroegste periode heeft amper mijn belangstelling, terwijl zijn platen sinds Crossing Muddy Waters over het algemeen genomen niets minder dan een hoog kwaliteitsgehalte hebben. Hiatt brengt een perfecte mix van roots-georiënteerde liedjes. Hij versnijdt in zijn werk na hartenlust subgenres als blues, folk, country, gospel, waarbij zijn stemgeluid onmiskenbaar als handelsmerk fungeert. John gebruikt niet alleen geschiedenis als inspiratiebron, maar weet zijn persoonlijk wedervaren openhartig toe te voegen aan zijn liedjes. Hij schroomt niet zijn teksten te voorzien van openbaringen, waarbij een therapeutische functie hem helpt bij het verwerken van fuiken waarin artiesten zoals hij gelopen zijn. Alcoholische problematiek, alsmede relationele teleurstellingen of tekortkomingen heeft hij gedurfd belicht in zijn oeuvre. Persoonlijk ervaar ik hem als een artiest die bij ieder album beter lijkt te worden, en ook bij Terms of My Surrender heb ik het gevoel dat hij geen trendbreuk maakt.

Vanaf 11 juli ligt Terms of My Surrender in de platenwinkels, terwijl de speciale editie (waarbij een DVD is gevoegd met live-opnames gemaakt in het Franklin Theatre te Tennessee in oktober 2013) tot de 25ste van deze maand op zich laat wachten. De condities van zijn overgave worden vanouds blootgelegd in een rauwe, maar tot in de puntjes verzorgde productie (Kevin Shirley). Hij laat de spatzuivere sound van deze plaat overwegend vergezeld gaan van zijn akoestische gitaar, terwijl Doug Lancio, gitarist van Johns combo, het meer stevige werk naar zich toetrekt. TOMS is andermaal een bezield project. De basis is grotendeels live neergezet met de bedoeling een zo natuurgetrouw geluid te beogen. Live heb ik deze grootmeester en zijn band nog nooit mogen zien en horen, maar de behoefte om hier invulling aan te geven groeit per jaar. De titelsong brengt bij mij de schrijfstijl van buddy Nick Lowe in herinnering. Een niemendalletje als Old People had voor mij niet gehoeven. De overige tien liedjes zijn echter onverminderd sterk, wat opnieuw de ongekende reputatie van deze man onderschrijft. Gewoonweg niets anders dan een eersteklas plaat, waarbij je de stoffige landweggetjes bijna aan den lijve ondervindt!  Brandend zand en nergens water in zijn meest zuivere vorm.

Rein van den Berg
John Hiatt
Terms of My Surrender
Label: 
New West
Releasedatum: 
11-7-2014