John Hiatt: The Open Road

 
 

Na een stormachtig muzikaal jaar staat 2010 danig te trappelen om zich van zijn beste kant te laten zien. Krijgen we er meteen een ferme klap overheen? De eerste signalen zijn alvast uitstekend. 2009 bood veel, zowel debuterende jonge artiesten die uit het niets schittering brachten, als gerespecteerde “oudjes” die hun ervaring lieten gelden. Artiesten waar we in jaren al niets meer van gehoord hadden deden onze na jarenlange stilte eenvoudigweg stil worden met zeer relevant of grensverleggend werk. Hiatt mag zich qua leeftijd en ervaring rekenen tot de laatste categorie. Na Hiatt’s euforische jaren, waarin hij opeenvolgend schitterende platen uitbracht (Bring the Family, Slow Turning en Stolen Moments) liggen alweer 2 decennia achter ons. Tussendoor verscheen regelmatig werk van Hiatt, maar op dat oude niveau is hij - volgens mijn bescheiden mening - nooit meer gekomen. Toch laat Hiatt op The Open Road opnieuw horen waarom hij zijn zeer gerespecteerde naam verdiend heeft. Ondanks dat ik niet al Hiatt’s laatste platen ken, behoort deze tot een zeer luisterrijke, en zonder twijfel tot 1 van de beste sinds zijn creatieve eruptie van de laat tachtiger jaren. Soms ben je toe aan een heerlijke eenvoudige maaltijd in de vorm van boerenkool. Hiatt bied op The Open Road alle basisvoorwaarden die dit een zeer genietbare en voedzame schranspartij maken, compleet met gebakken spekjes, rookworst en zilveruien in zoetzuur. De pers trachtte ons de afgelopen jaren wel eens vaker wijs te maken dat Hiatt zijn oude vorm had hervonden, en dit keer sta ik daar volmondig achter. Een nummer als Wonder of Love behoort zondermeer tot de beste uit zijn hele carrière. Schrijf geen oude meesters af, want ook op The Open Road blijkt, ze kunnen je nogal eens verbazen. Zeer mooi geloofwaardig Hiatt plaatje volgens het beproefde recept.

Rein van den Berg
John Hiatt
The Open Road