John Hiatt: Mystic Pinball

 
 

John Hiatt draait al jaren mee in dit circuit, wat op zich al een prestatie is, en weet zich bovendien regelmatig met wezenlijk materiaal te onderscheiden. Zijn levensweg was niet altijd een geëffend pad. Net als veel mensen heeft hij menig strijd gestreden. Niet zelden betreft het een strijd met jezelf, waarbij geldingsdrang grenzen vervaagt. Toch staat Hiatt anno 2012 nog fier overeind met Mystic Pinball. In We’re Alright Now vertelt hij de luisteraar dat zijn leven momenteel een stuk meer geordend is. Hij weet wanneer hij nee moet en kan zeggen. De man heeft zijn zaakjes onder controle: All those bad old days are gone. Hiatt durft open te zijn, lijkt me oprecht, en geeft daarnaast gevoeligheden prijs. Een zekere abstractie zorgt ervoor dat hij zichzelf niet compleet bloot geeft. Knap!

Zijn eerste plaat dateert van 1974. Heb zijn eerste muziek amper, of mogelijk alleen bij toeval gehoord. Zoals velen kwam mijn kennismaking met Hiatt’s werk pas bij Bring the Family. De plaat die zijn carrière een mega-duw gaf, en waarmee hij een grote schare fans maakte. Daarna ontstond een periode met wisselend succes; zowel artistiek als commercieel. Niet alleen vanwege zijn reputatie als artiest die een potje mag breken. Mystic Pinball is gewoonweg een volstrekt volwaardig album. En niet slechts omdat zijn naam kwaliteit verondersteld. Hij klinkt op deze nieuwste plaat geïnspireerd en geloofwaardig. Samen met Jimmy Lafave’s laatste plaat eindigt hij geheel terecht in de hoogste segmenten van dehttp://www.euroamericanachart.eu Mystic Pinball is gevarieerd, boeiend en rockt vooral! Welllicht een terloopse opmerking, maar zelfs voormalig bassist van Frank Zappa, Patrick O’Hearn is van de partij, en ook Doug Lancio laat zich gelden op gitaar. En zolang John Hiatt een geweldige retro rocker als One of Them Damn Days kan afwisselen met een droef nummer als No Wicked Grin mag hij wat mij betreft nog wel een vracht platen afleveren.

Rein van den Berg
John Hiatt
Mystic Pinball