John Gorka: So Dark You See

 
 

Mijn eerste kennismaking met John Gorka dateert van 1992, zijn Temporary Road maakte toen ontzettend veel indruk, waardoor ik dusdanig veel belangstelling voor deze artiest ontwikkelde dat ik zijn muziek structureel bleef kopen. Hij hoort zonder enige twijfel thuis in het rijtje kopstukken: Richard Shindell, Cliff Eberhardt, Greg Browne, Garnet Rogers en Pierce Pettis. Voornamelijk zijn beheerst verhalende songs hadden een hoog intensiteitniveau, en sloten perfect aan op zijn donker, warm stemgeluid. Uiteraard vulde ik eerst zijn vroegste werk aan, zodra die hernieuwd beschikbaar kwamen. Pas de laatste jaren zwakte mijn belangstelling voor Gorka’s muziek af, en ik ervoer zijn laatste albums dan ook beslist niet als zijn sterkste. Toch behoort hij tot de categorie die ik niet achteloos voorbij laat schieten. Met het eerste nummer van So Dark You See, A Fond Kiss, opent hij opmerkelijk sterk. Hij grijpt terug op zijn folkbeginselen, lees ik op de site van zijn huidige label Red House Records, en inderdaad: John Gorka klinkt weer ouderwets lekker. De nummers zijn niet allemaal door hemzelf geschreven, hij leent woorden van historische figuren zoals Robert Burns, maar ook verderop in het uitermate sterke Where No Monuments Stand. Het voor ons toepasselijke The Dutchman is geheel van de hand van Michael Smith ("een singer songwriter die weliswaar minder bekend in ons land is, maar evenzogoed een geweldige reputatie geniet als songsmid.") Trouble in Mind is een zogenaamde bluesklassieker, waarvan Geoff Bartley hem de finesses heeft bijgebracht. Ook een instrumentaal kleinood als Fret Not op een fretloze banjo stelt beslist niet teleur. Kortom, Gorka grijpt als vanouds het initiatief terug en levert zijn sterkste cd sinds jaren af. Qua instrumentatie trekt Gorka eveneens zeer veel naar zichzelf toe, en het zal beslist geen verrassing zijn dat ondersteunende vocalen verzorgd worden door dames als Lucy Kaplansky en Eliza Gilkyson. So Dark You See staat barstensvol met een gerevitaliseerde John Gorka, die overigens weinig opzienbarend anders klinkt als op zijn eerste albums, maar wel verrassend sterk. 15 volwaardige nummers, waarbij That Was the Year als enige – wat mij betreft – niet het hoge niveau haalt van de overige nummers. Afsluiter Diminishing Winds dankt tenslotte voornamelijk zijn klasse aan het uitzondelijke mandolinespel van Peter Ostroushko. Een eindconclusie is dan ook simpel: Gorka heeft zichzelf weer gerangschikt waar hij thuis hoort, tussen de besten! 

Rein van den Berg
John Gorka
So Dark You See
Label: 
Red House Records