Johan Borger: Wild Geese Calling

 
 

Voordat we achter 2012 een punt gaan zetten, staan nog twee opmerkelijke Nederlandse cd-presentaties op het programma. Twee agendapuntjes die ik niet ga of wil skippen. Behalve geïnteresseerd in hun muziek, wil ik ze graag live horen, en dit belooft in beide gevallen een bijzondere gebeurtenis te worden. Theo Sieben’s presentatie vindt plaatst te Amsterdam op 25 november in koffiehuis KHL. Hij laat zich vergezellen door een paar opmerkelijke gasten. Ik verwacht een gemoedelijk en ontspannen samenzijn. Laat ik mij binnen deze cd-bespreking beperken tot Johan Borger’s cd.

Het feestje waarin de verschijning van Wild Geese Calling officieel wordt volgt de week erop. Hij kan aanschouwd worden, samen met zijn team, op 2 december in theater Kikker te Utrecht. Ik ben nu al onder de indruk over de wijze waarop dit georganiseerd wordt, ben dan ook uiterst nieuwsgierig naar de uitvoering ervan. Wanneer de strakke regie wordt gecontinueerd lijkt niets een geweldige voorstelling in de weg te staan.

Uit diverse elementen kan ik opmerken dat Johan Borger (en zijn label) zich terdege hebben voorbereid ten aanzien van deze tweede plaat. Men is niet over 1 nacht ijs gegaan, er wordt weinig aan het toeval overgelaten. Ze hebben ongetwijfeld iedere mogelijke detail doordacht alvorens ze zich comfortabel genoeg voelden om hun “baby” vrij te geven. Het is tenslotte niet niets wanneer je met iets komt waaraan je je hart hebt verpand, en wat je gaat delen. Dezelfde finesse vind ik terug in het hoesontwerp; tijdloos gestileerd. Niet een wegwerp artikel waar terloops een hoesje bij bedacht is, maar een smaakvol geheel. Het maakt onderdeel uit van de beeldvorming.

Mijn enthousiasme over Johan Borger’s debuut kon ik niet verhullen. Ik was oprecht overdonderd. De nieuwe plaat werd dit maal opgenomen in een historische boerderij. De musici hadden hun instrumenten en microfoons letterlijk opgesteld tussen de strobalen. (Neil Young nam indertijd Harvest op in een schuur, en Israel Nash Gripka bediende zich van hetzelfde procedé een paar jaar geleden. Het eindresultaat van deze heren loog er niet om.) Invloeden van buitenaf poogde men zoveel mogelijk te elimineren, terwijl getracht werd om de essentie te pakken; het moment. Microfoons werden dusdanig opgesteld dat nadien zo weinig mogelijk gecorrigeerd diende te worden. Niets mooier dan de opnames zo zuiver mogelijk te houden. In de laatste week van juni (2012) zijn de opnames gemaakt. De eerste dagen waren nodig om in de juiste gemoedstoestand te geraken, vervolgens vonden vanuit die sfeer de opnames plaats, terwijl de laatste 2 dagen een verdere balans binnen de muziek werd aangebracht.

De leeftijd van de boerderij zal Johan mede tot nadenken gezet hebben, want die stond al 100 jaar voordat Johan het levenslicht zag. (1984) In Wild Geese Calling grijpt de artiest weliswaar terug op zijn jeugd (Going Back), maar hij bezingt bovenal het leven; Better not waste your time, on what’s left behind. Just let the morning rise. Hij is nog jong, maar heeft al levenslessen mogen ervaren wanneer ik Nothing comes for free mag geloven. Het album vult de verhalende contouren met kleur. Johan schets met zijn teksten beelden, en de muziek vult in al zijn gemoedelijkheid de leemtes in. De basis kwam akoestisch tot stand, en werd verder uitvergroot met pedal steel en elektrische gitaar, naast bas en drums. De wereld biedt niet altijd, en voor iedereen dezelfde ideale omstandigheden. Je moet trachten eruit te halen wat er voor je in zit. Johan kijkt om zich heen, zoals wij allen, en probeert daar zijn logica aan te verbinden. Op momenten wil je slechts luisteren naar een groep overvliegende ganzen. Altijd onderweg. Wanneer je je voorstellingsvermogen activeert dan hoor je deze sfeer vloeien van Wild Geese Calling. Weemoedig doch hoopvol. Wederom is deze plaat niets anders dan een geweldige prestatie.

Rein van den Berg
Johan Borger
Wild Geese Calling