Joe Louis Walker: Hellfire

 
 

Toen Joe Louis Walker in 1986 debuteerde met "Cold is the Night" werd hij vooral in de hoek van navolgers van Robert Cray geplaatst. Niet zo geheel verwonderlijk aangezien beide op hetzelfde label hun platen uitbrachten (Hightone Records) en hun platen zijn vaak geproduceerd door Dennis Walker of Bruce Bromberg (of door beiden samen) waardoor hun sound overeenkomsten vertoonde. Zoals Cray was en is ook Joe Louis Walker gezegend met een fraaie soulstem en destijds speelde ook hij op een Fender Stratocaster. Ik heb Walker in zijn beginjaren gevolgd, ik kocht eind jaren '80 nog het zeer fraaie "The Gift" en het eveneens uitstekende "Blue Soul" maar daarna was het verzadigingspunt wel bereikt. Ruim 10 jaar later hoorde ik in een cd zaak nog een cd van Walker. De kwaliteit van de man was nog alom aanwezig maar een hevig vals spelende trompettist werkte enerzijds op mijn lachspieren en zorgde anderzijds voor een stevige "knip" op de beurs. Geen Walker cd kwam daarna nog in mijn cd kast terecht. Tot vorige week...

Waarom weet ik niet maar toen ik zijn nieuwe cd "Hellfire" zag liggen ben ik toch weer eens gaan luisteren. Walker heeft zijn Fender ingeruild voor een op een Gibson Les Paul gelijkend gitaarmodel. Op zijn eerste release op het befaamde Alligator Records is dit niet enige dat veranderd is. Ook de stijl van Walker is sterk veranderd. Zijn blues is veel rauwer geworden. Vergeet iedere Robert Cray associatie maar. Er zijn nu veel meer invloeden van (oude) Rhythm & Blues en zelfs rock terug te vinden. Daarbij gaat hij vocaal veel dieper dan voorheen. Met ongelooflijk veel overtuigingskracht perst hij de emoties uit zijn lijf en daar gaat een ontzettende aantrekkingskracht vanuit. In "Ride all night" laat hij de gloriedagen van de Stones herleven. "What's it worth" is een schitterende slowblues waarop hij ook op gitaar onbarmhartig fel uit de hoek komt en meer risico's schijnt te nemen dan voorheen. Het nummer mondt uiteindelijk uit in Jimi Hendrix-achtige psychedelica. In "Too drunk too drive" wordt een ferme gitaarsolo opgevolgd door heerlijk pianola-achtig spel. 
 
Mede verantwoordelijk voor de ruige, ruwe sound is Tom Hambridge die tevens veel songmateriaal heeft geschreven en tevens achter de drumkit heeft plaatsgenomen. Hambridge is vooral bekend als producer van Buddy Guy's "Living Proof". Ondanks het stevigere werk levert Walker toch ook nu weer een fraaie soulgetinte ballad af namelijk "I know why". Mede door die emotionele soulvolle stem is dit nummer één van de hoogtepunten van de cd. Met "Don't cry" en "Movin' On" wordt de cd up-tempo afgesloten en dat is jammer omdat het verrassingselement aan het eind van de cd vervlakt. Een ballad als afsluiter had de cd meer recht gedaan. Maar al met al heeft Joe Louis Walker mij zeer verrast en die verrassing zal een ieder ten deel vallen die hem vroeger als een exponent van de "salonblues" (wat een vreselijke typering toch...) hebben gezien. "Hellfire" is een fijne bluesplaat. 
Ed Muitjens
Joe Louis Walker
Hellfire