Joe Bonamassa: Black Rock

 
 

Een nieuwe cd van Joe Bonamassa. Daar wordt in de bluesrock wereld net zo naar uit gekeken als in “Johnnys Garden” naar een nieuwe cd van Natalie Merchant (om maar eens iemand te noemen). Nu is Joe Bonamassa ook niet de eerste de beste. Hij is niet alleen een zeer begenadigd gitarist en een meer dan verdienstelijk zanger: nee, hij is veel meer. Hij heeft een oeuvre opgebouwd dat kwalitatief nogal indrukwekkende vormen begint aan te nemen. Ook zijn nieuwe cd, “Black Rock”, die is opgenomen in Athene, is een uiterst boeiende plaat geworden.

De plaat opent stevig met “Steal your heart away”, een nummer dat ooit op de debuut LP van Led Zeppelin had moeten prijken maar de heren Plant/Page/Bonham/Jones kregen geen bevredigend resultaat dat op het vinyl zijn bestemming had moeten krijgen. Bonamassa lukt dat wel en de toon is meteen gezet. Het indrukwekkende aan Bonamassa is zijn inlevingsvermogen in allerlei stijlen van muziek en zijn onverwachte keuzes voor covers. Op deze cd wordt onder meer “Know a place” van Hiatt’s “The Tiki Bar is open” onder handen genomen, het meer voor de hand liggende “Spanish Boots” van Jeff Beck maar ook “Bird on a wire” van Leonard Cohen.   Bonamassa gaat op een onnavolgbare manier aan de haal met het lied van de legendarische Canadese bard. “Bird on a wire” is één van de drie tracks op het album waarop Griekse muzikanten acte de presence geven. De wijze waarop Bonamassa de Griekse muziek en instrumenten implementeert is zeer, zeer indrukwekkend en uiterst fraai.

Hier worden muzikale bruggen gebouwd tussen verschillende werelden en dat is knap. Dat doet hij trouwens ook op die twee andere nummers, “Quarryman’s lament” en “Athens to Athens” (countryblues meets Greeq music…) op een even weergaloze wijze. De geest van Led Zeppelin waart rond dit album. Meer dan eens moest ik denken aan de evenzo natuurlijke en avontuurlijke wijze waarop Led Zeppelin op hun vierde album de folk integreerde in hun rockmuziek.  Die connectie met Led Zeppelin komt wat mij betreft nog duidelijker naar voren op “Blue and Evil”. Het gitaarspel laat oriëntaalse invloeden horen en er is, voor de oplettende luisteraar, zelfs een gedeelte van de riff van “Kashmir” te horen (overigens: ook op het nummer “Bridge to better days” van de live cd “Live from nowhere in particular” komt “Kashmir” even voorbij)    Zoals gezegd etaleert Bonamassa op “Black Rock” vele stijlen horen en het is ontzettend knap dat dit nergens dit gekunsteld overkomt. Chicagoblues op “When the fire hits the sea” en “Three times a fool”, swingende countryblues op de afsluiter “Baby you gotta change your mind” of regelrechte worldmuziek: het maakt deze gigant niet uit. Ik ben altijd een zeer groot liefhebber van B.B. King geweest en ik herken over het algemeen snel diens invloed op gitaristen.

Ook in het spel van Joe Bonamassa hoor ik die invloed terug. Op het eerdergenoemde “Three times a fool” legt hij die invloed er duimendik bovenop door “boven het arrangement te zweven”.  Hij laat op deze prima track de nodige B.B. King loopjes en toonladders de revue passeren.   Daarnaast heeft hij samen met de oude meester “Night Life” opgenomen. Een nummer dat King zelf vele malen heeft gespeeld. Het is een heerlijke sprankelende versie geworden.  Ik kom de laatste tijd nog wel eens in een verzorgingstehuis en loop daar de nodige 80 plussers tegen het lijf. Als je de vitaliteit in het gitaarspel en zang van “The King” hoort dan kun je bijna niet voorstellen dat deze krasse knar bijna 85 jaar oud is.  Joe Bonamassa, die reeds op 12 jarige leeftijd met King de bühne deelde, weet hoe je een legende moet eren en gunt King de ruimte om te excelleren en blaast hem niet omver met noten. Iets waaraan Gary Moore nog eens mag denken als hij in de toekomst nog eens met één van zijn idolen de studio induikt… De cd is (in de luxe edition) zeer fraai verpakt waarbij de Griekse sfeer goed is gevangen. “Black Rock” is een uitzonderlijke goede cd. Een zeer afwisselende cd die, ondanks dat er aantal stevige songs opstaan, echt niet alleen zijn weg hoeft te vinden naar liefhebbers van het bluesrock genre. Mij heeft Joe Bonamassa met deze cd definitief overtuigd dat hij een hele grote is. Een man met talent, visie en een ongelooflijke creativiteit en ja…ook een man met een gitaar… Ga naar hem luisteren.

Ed Muitjens
Joe Bonamassa
Black Rock