Joe Bonamassa: The Ballad of John Henry

 
 

Het Provogue label is gespecialiseerd in het uitbrengen van (blanke) bluesrock zoals dat in de jaren ’70 populair was. Ik heb enkele verzamel cd’s van dit label en dat is vaak “van dik hout zaagt men nog dikkere planken”. De meeste gitaristen (de gitaar staat nu eenmaal centraal) zijn van die ontiegelijke beulen die vooral hard en snel spelen en soms (iets te vaak) een “paar” noten te veel spelen en daardoor de subtiliteit links laten liggen.

In tegenstelling tot mijn jeugdjaren (toen ieder nummer minstens een gitaarsolo van 12 of 16 maten moest bevatten en het liefste in de vijfde versnelling anders deugde het gewoon niet) heb ik dat allemaal wel een beetje gezien en vooral gehoord. Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat wat Provogue uitbrengt bagger is. Integendeel en er bestaat nog altijd een markt voor. Ik loop er alleen niet meer zo warm voor. De uitzondering op de regel (in ieder geval de laatste jaren) is voor mij Joe Bonamassa. Vergis je niet, ook Bonamassa is een gitaarvirtuoos en laat dat ook regelmatig horen maar er is meer.

Neem zijn laatste cd “The ballad of Joe Henry”. Een goede afwisselende cd. Verrassing in de composities bijvoorbeeld de pianola (het klinkt in ieder geval als een pianola) in de Tom Waits cover “Jockey full of Bourbon” of de manier waarop hij in “Funkier than a Musquito tweeter” er een fraai klinkende koperpartij inkletst. Daarnaast speelt Bonamassa niet alleen fantastisch op de elektrische gitaar maar stapt hij met hetzelfde gemak over op de akoestische gitaar. Bonamassa kan op het ene moment stevig uit de hoek te komen om op het andere moment gevoelig en subtiel gitaarspel aan de dag leggen (bijvoorbeeld in Happier times). Als je daarnaast in ogenschouw neemt dat hij zelf prima nummers schrijft en een uitstekende stem voor dit genre heeft (klinkt alsof hij enigszins van achter uit zijn keel zingt maar het is zeer genietbaar) dan heb je hier te maken met een prima release. Niet wereldschokkend of grensverleggend maar wel een prima plaat.

Ed Muitjens
Joe Bonamassa
The Ballad of John Henry