Joan As Police Woman: The Deep Field

 
 

“I’m looking for the magic / I’m feeling for the right way out of mind / Looking for the alchemy to release me from my maze I am making myself” zingt Joan As Police Woman op haar nieuwe cd “The Deep Field”. Magie en het vooral het streven naar magie typeert deze plaat. De hogepriesteres van de Indie Rock zoekt muzikaal de grenzen op van het spirituele en het experimentele, waardoor bij tijd en wijlen psychedelische invloeden duidelijk waarneembaar zijn. Het prachtige artwork verstevigt dat spirituele aspect. Foto’s waarin aarde en lucht maar vooral vuur en water centraal staan. Alsof ze de nadruk op “de vier elementen” wil leggen. Als je dat vertaalt naar de muziek dan vind je onder meer de passie van vuur en de onstuimigheid van water duidelijk terug in de muziek, meer dan de kalmte dat water bijvoorbeeld ook kan vertegenwoordigen.

Joan Wasser trekt hierbij nagenoeg alles uit de kast: electronica, vervormde vocalen, heerlijk retro klinkende-orgeltjes, gitaar erupties en meerdere lagen van instrumenten die nog wel eens willen uitmonden in kakofonische escapades. Dit alles wijst op het gegeven alsof we hier met een ontoegankelijke plaat te maken hebben en dat is maar voor een klein deel waar. Joan Wasser is nu eenmaal niet een doorsnee artieste en de excentriciteit spat van dit album. Toch gebruikt zij over het algemeen helemaal niet zo’n afwijkende en complexe songstructuren en zit hem de (beperkte) ontoegankelijkheid in het meer psychedelische karakter dat af en toe wordt gebruikt in de songs. Juist hierdoor valt de schoonheid, door het plaatsen van bepaalde accenten zoals het refrein en de opbouw naar het refrein, in het openingsnummer “Nervous” extra op. Ook het daaropvolgende “The Magic” en “The Action Man”, met een lekker klinkende sax die over prachtige achtergrondvocalen zoeft, zijn van hoog niveau.

Desalniettemin ben ik van mening dat Joan, zoals ze in de eerder geciteerde tekstpassage van “The Magic” aangeeft, een paar keer verdwaald in haar muzikale doolhof. “Flash” begint uitermate bezwerend en heeft een hypnotiserend karakter maar kan niet de volle acht minuten, dat het nummer bijna duurt, boeien. Dat geldt eigenlijk ook voor de songs “Run for Love” en “Human Condition”. Juist omdat deze drie nummers het middenstuk van de cd vormen zakt de cd daar enigszins in. Het blijft intrigerend om naar te luisteren maar deze drie nummers missen die sprankeling die de rest van de cd wel kenmerkt. Maar Joan Wasser blaast de cd met het bloedmooie en warme “Kiss the Specifics”, waarop ze zelf Wurlitzer speelt, nieuw leven in. Een geweldig nummer. Ook met het daaropvolgende “Chemmie”, waarop ze een spannende mix laat horen tussen haar kopstem en haar gewone stem (in de verse hoor ik zelfs een vleugje Prince), houdt ze mijn aandacht goed vast. “Forever and a year” en “I was everyone” sluiten dit album in stijl af.

Als ik de de coverplaat “Cover” buiten beschouwing laat is “The Deep Field” uitbundiger dan “Real Life” en “To Survive”. Het kleurenpalet is diverser en de muziek is dikker aangezet. Daar zullen niet alle fans van het eerste uur even blij mee zijn ben ik bang. Maar Joan Wasser tovert met al die kleuren hier wel bij tijd en wijle bijzonder fraaie composities bij elkaar. Daarbij neemt ze ruimschoots de tijd om haar boodschap over te brengen want zeven van de tien songs hebben een speelduur van meer dan vijf minuten. Ze kiest met “The Deep Field” wellicht niet de makkelijkste weg maar juist daarin ligt mijn respect voor een artieste, zoals zij die vertegenwoordigt, opgesloten. Joan heeft gekozen voor de enige weg die ze behoort te volgen: de weg van haar hart… Op zoek naar de magie…

Ed Muitjens
Joan As Police Woman
The Deep Field