Jim Savarino: Sun Dreams

 
 

Mijn eerste kennismaking met Jim Savarino is alweer van een flink aantal jaartjes terug, en omdat zijn eerste CD the Man in the Street van 1997 dateert is dat allerminst ondenkbaar. Release van zijn 2de CD was aan mijn aandacht ontsnapt, zo niet deze laatste met de zomerse titel Sun Dreams. Bij eerste beluistering valt me echter op dat er weinig veranderd is in de achterliggende periode. Jim bedient zich nog steeds van hetzelfde idioom als ruim 10 jaar geleden. Zijn donkere haardos is echter dunner geworden en gedeeltelijk vervangen voor grijze flarden. Zijn gitaarspel compenseert deze uiterlijke rijping echter vlekkeloos. Ik was indertijd gek op Jim’s basale composities, en ben blij dat zijn (Appalachiaanse) country blues weinig aan zeggingskracht hebben ingeboet. Jim’s muziek laat zich beluisteren als een homemade product, geen fabrieksmatige toevoegingen, waardoor hij aangenaam origineel overkomt, ondanks het authentieke karakter van de gehele sound. Bij Jim krijg ik het gevoel van een thuiskomst; warm en vertrouwd. Jim Savarino’s product is zeer eenvoudig; gitaar, zang en een beperkte achtergrond vocaal, denk aan een soort “geremasterde” Woody Guthrie, of aan een zekere Dylan in zijn vroegste periode en je hebt een redelijk idee hoe Jim Savarino met Sun Dreams uit verf komt.

Rein van den Berg
Jim Savarino
Sun Dreams