Jim Byrnes: I hear the Wind in the Wires

 
 

Zijn eerste platen ken ik niet, nooit gehoord. Toch zijn ze nog verkrijgbaar bij sites zoals Amazon. De beide platen van The Jim Byrnes Band uit de jaren tachtig zijn samen op één cd gezet en ook is That River uit 1995 nog te vinden. Mijn eerste belangstelling voor zijn muziek ontstond pas nadat zijn werk werd verspreid via het Canadese label Black Hen Music. Fresh Horses uit 2004 was zijn eerste release aldaar, en daarna kwam de muzikant in hem pas echt los! Zijn laatste drie albums werden bijzonder goed ontvangen en kunnen zonder twijfel als uitzonderlijk goed gekwalificeerd worden. Na beluistering zal de muziekliefhebber onderkennen dat I Hear The Wind in the Wires niets anders doet dan de ingeslagen weg volgen. Vernieuwend? Gezien de aard en het karakter van zijn muziek valt dat uiteraard te betwijfelen. Ook nu zijn Jim en de zijnen behoorlijk retro in de weer! Van uitgekiende uptempo nummers tot zwijmelende buikschuivers. Jim Byrnes muziek is niet bedoeld om al te lang bij stil te staan of voor te gaan zitten. Zijn repertoire, daar word je verondersteld iets meet te doen. Of beter gezegd; het doet iets met jou! Wederom is er de samenwerking met producent Steve Dawson en de bedoeling is niets anders dan je weg te vinden naar de dansvloer. Hoe hij het doet, dat weet ik niet, maar Jim Byrnes laat zijn muziek wel erg gebalsemd klinken. Alsof het wel zeer gemakkelijk tot stand komt. Behalve de “top notch” uitvoeringen is de enige verklaring dat gegrossierd is in een aantal uitstekende country-klassiekers. Byrnes klasse bestaat ditmaal uit het revitaliseren van oud werk als City Lights van Bill Anderson. Muziek uit een ver verleden die actueel gemaakt is, uiteindelijk primair bedoeld voor de dansvloer, of een gegarandeerd geslaagd avondje uit. Naast klassiekers als Big Blue Diamonds (Earl “Kit” Carson) of Harbour of Love van de gebroeders Stanley tref je ook aan een cover van het redelijk recent geschreven Sensitive Man van Nick Lowe. The Sojourners komen weliswaar slechts eenmaal voor op dit album, maar hun gemis wordt elders voldoende gecompenseerd. Jim Byrnes flikt het gewoon. Het is pure charme vertaald naar muziek, niets anders!

Rein van den Berg
Jim Byrnes
I hear the Wind in the Wires