Jess Klein: Bound To Love

 
 

In 2008 pakte singer-songwriter haar spullen bij elkaar en verruilde Boston voor Austin; de hoogste tijd om nieuwe horizonten te verkennen ‘to pursue my love of music, to find myself a home where I could park between tours and feel inspired and supported’. Nadat ze zich uitgebreid ondergedompeld had in het roots rock milieu in haar nieuwe woonplaats, stapte ze samen met onder meer producers Mark Addison (Maia Sharp, Hayes Carll, Matt The Electrician) en ‘Scrappy’ Jud Newcomb (Audri Auld, Resentments, Ian McLagan) de Aerie Studio binnen om haar zevende studioalbum ‘Bound To Love’ op te nemen.

 
De nieuwe omgeving én de aanpak van deze twee door de wol geverfde producers/muzikanten hebben Jess Klein blijkbaar goed gedaan want het materiaal op ‘Bound To Love’ behoort stellig tot het beste dat ze de afgelopen elf jaar heeft geschreven. De plaat klinkt bijzonder fris en oprecht, en met een groot deel van de twaalf songs op deze set neigt Klein harder naar altcountry dan ze ooit heeft gedaan (‘Don’t Wanna Say It’, een vette knipoog naar de latere Fleetwood Mac, ‘I Just Wanna Know Your Name’, ‘Bound To Love’, met een zweem Lucinda Williams, ‘Fool’, dat gedragen wordt door de pedal steel van Blue Rodeo’s Kim Deschamps, ‘What For’, dat niet zou misstaan op een plaat van Shelby Lynne) zonder haar folkrock roots definitief van zich af te werpen. Die folkrock is trouwens nog steeds prominent aanwezig, getuige catchy uptempo songs als ‘Postcard’, ‘Before I Go’, het vrolijk dansende ‘Putty’ en de ballad ‘Rosalie’ (waarin Lucinda Williams opnieuw even om de hoek komt loeren). Maar Klein laat op dit album horen dat ze andere horizonten aan het verkennen is. ‘Bound To Love’ is geen breuk met het verleden, maar een weldoordachte muzikale koersaanpassing. Het resultaat bewijst dat die bijstelling alvast op dit album goed geslaagd is.
Martin Overheul
Jess Klein
Bound To Love