Jerry Leger: Traveling Grey

 
 

Zijn karakteristieke stem huist ergens te midden van Michael Fracasso en een jonge Bob Dylan. Het pulserende begin van dit album trekt je meteen naar binnen, om vervolgens bij Wrong Kind of Girl een adempauze in te lassen. Een traditioneel walsje die je moet voorstellen in de juiste setting. Romantiek en maneschijn. Hetzelfde geldt voor de vierde song East Coast Queen. In gedachten zie ik een dansvloertje in de openlucht waarbij Jerry Leger en de zijnen voor de muzikale omlijsting zorgen. Country folk is de juiste omschrijving van het genre waarin Jerry’s muziek thuishoort. De akoestische instrumenten bepalen in belangrijke mate de stemming. Er wordt dan ook aangenaam gemusiceerd. Banjo, mandoline en viool plaatsen bij regelmaat de juiste accenten, evenals een zingende zaag die dit album afsluit. In Dreamer, Pretender hoor ik overigens opnieuw Dylan referenties. Subtiel haalt hij tekst aan van deze bejaarde Bard, wellicht ooit een voorbeeld? 10 nummers in totaal. De razend knap geschreven song John Lewis onderscheidt zich niet alleen qua tijdsduur (duurt bijna 8 minuten) maar is ook het meest aangekleed. James McKie heeft een belangrijk aandeel in dit album als Multi instrumentalist, waarbij vooral zijn vioolspel mij enorm aanspreekt. Mogelijk moet ook de invloed van Tim Bovaconti (bekend van Sexsmith) niet verwaarloosd worden. Hij fungeerde als gitarist/producer. Met zijn You, Me and the Horse liet Jerry Leger van zich spreken in ons land, en deze Traveling Grey zal zijn reputatie slechts vergroten. Een weergaloze plaat; warm en ontspannen. Opgenomen in zeer korte tijd, juli vorig jaar. Jerry is alweer bezig met een volgende project. Zijn gedrevenheid staat hem niet toe te lang stil te staan bij Traveling Grey.

Rein van den Berg
Jerry Leger
Traveling Grey