Jerry Giddens: Livin’ Ain’t Easy

 
 

Jerry Giddens heeft sinds kort een nieuwe CD uitgebracht; Little Demons. Tegenwoordig is hij docent aan de universiteit van Tulane in de staat Louisiana, maar in een ver verleden was hij een fulltime muzikant. Leefde van de muziek, en schreef verschillende bezielde songs. Hij was/is frontman van de band Walking Wounded (Ze hebben diverse politiek geladen albums op hun naam staan, waarvan Artifical Hearts - uit 2002 - wellicht de bekendste is), maar mijn belangstelling ging primair uit voor Giddens als solo artiest. Zijn eigen thema’s beperken zich tot beschrijvende verhalen, fantasierijk zowel als persoonlijk. Poëtisch, maar overtuigend als een eigentijdse Film Noir.  Mijn eerste kennismaking met zijn muziek was dankzij  Livin’Aint’t Easy uit 1989. Uitgebracht op het Sawdust Records, een onderdeel van het befaamde Duitse Line label, waar rond die periode zoveel illuster materiaal verscheen. Reden om eens een blik terug te werpen in zijn muzikale verleden.

 De openingssong van Livin’ Ain’t Easy vond ik indertijd fascinerende vanwege de zeer rechtstreekse tekst. Was die serieus, of slechts een onderkoeld soort zwarte humor. De openingsregels liegen er niet om: Remember Reuben Salazar? His head blown off in a barrio bar. He still walks in East L.A. i thought I saw him Yesterday. Ook de daarop volgende nummers vertonen een vergelijkbare tendens. In The Train volgt het verhaal van the Weasel & the Cricket. Wederom een macaber scenario, ditmaal met een open einde.  De muziek van Giddens was duister op die plaat, met daaraan voor mij gekoppeld een mengeling van humor en ongeloof. Het leven is niet eenvoudig is de les van dat album. Ondanks het tekstuele gehalte wist ook de muziek mij te boeien. Geen elektrische powerrock, maar teruggehouden akoestische settings, soms nagenoeg live. Ondanks de haast voelbare muzikale spanning bleef het ingetogen karakter van deze plaat de boventoon voeren. Wanneer ik nu Livin’Ain’t Easy beluister dan hoor ik primair een kleine bezetting die de tijd wist te bevriezen. Jerry Giddens trekt met zijn rauwe zang de meeste aandacht in deze “pre-Americana” plaat. Eentje die nog steeds de moeite van het beluisteren waard is. Bijna ben ik geneigd te zeggen, een beeldend beschreven liefdesliedje voor de onbereikbare Diana “dat maken ze tegenwoordig niet meer”. Onzin natuurlijk, maar mijn voorstellingsvermogen wordt wel aangewakkerd wanneer ze stil voor hem danst, en hij zinnen gebruikt als “It’s getting real quiet on the freeway and all I can hear is the radio blowin’ soft and low” terwijl Jerry en Diana zoevend door een uitgestrekt landschap rijden.
Rein van den Berg
Jerry Giddens
Livin’ Ain’t Easy