Jeffrey Luck Lucas: The Lion’s Jaw

 
 

Stel je de volgende cocktail even voor: de onversneden romantiek van Richard Hawley, de gestileerde dramatiek van Tindersticks, de hermetische duisternis van Mark Lanegan en het melancholieke hunkeren van Richard Buckner. Voeg daar nog een vleugje eigenzinnigheid á la Peter C. Johnson aan toe, en je hebt een deel van het recept dat Jeffrey Luck Lucas gebruikt als hij een album bekokstooft. Een deel. Want voor de rest put Lucas volop uit zijn eigen muzikale creativiteit en verbeelding. Al meteen vanaf Leave Me Now, de sfeervolle openingstrack van Lucas’ derde album The Lion’s Jaw, weet je waar je aan toe bent: dit is geen plaatje dat uitnodigt tot vrolijk meefluiten. Daarvoor zijn zowel de melodieën als de songteksten te donker en te treffend. Beide eisen de volledige aandacht van de luisteraar op. Zoals in The Sadists, dat voortdrijft op de cello’s van Lucas en Jen Grady: ‘It was a long walk / To reach this place / To lose our heart without a trace / Such a long walk’. Geen muziek die je te horen zult krijgen in de lift of bij de kruidenier. Gelukkig niet. Nummers als The Lion’s Jaw en het gitzwarte An Interlude In Minor lijken regelrecht uit een film van David Lynch te zijn gestapt. Ze hebben diezelfde continue dreiging die tegelijk heel troostend en zalvend lijkt te zijn. Dat is een contradictie, ja. Maar het zijn juist dergelijke tegenstrijdigheden (zoals het zweverige achtergrondkoortje in Night Walking dat de duistere tekst voorziet van enige lichtvoetigheid: ‘Carry this broken heart / To the bright white light / I am living fortunately / Walking through this night’) die dit album van zijn verpletterende schoonheid voorzien. Veel mooier dan in het trio Wolf And Flood, A Stranger’s Gift en Atlas (waarin Lucas héél dicht bij Tindersticks in de buurt komt) kan romantiek bijna niet worden. Een zweempje pedal steel (prachtwerk van David Phillips), wat ontregelende elektrische klanken, een akoestische gitaar, serene keyboards en die veelzeggende bariton van Jeffrey Luck Lucas: ze hebben me de voorbije dagen gezelschap gehouden en getroost. En net dat heeft me gesterkt in de overtuiging dat The Lion’s Jaw een fenomenaal mooie plaat is.

Martin Overheul
Jeffrey Luck Lucas
The Lion’s Jaw