Jeffrey Foucault: Horse Latitudes

 
 

Neem maar van mij aan dat de nieuwe Jeffrey Foucault niet tegenvalt. Hoe kan het ook anders, zou je kunnen zeggen. De man weet – wederom - de juiste componenten vakkundig aan elkaar te smeden. Foucault weet een eigentijdse droge sound te maken, waarbij zijn gitaarspel een steeds dominantere positie inneemt. Niet dat zijn gitaar deze plaat teveel kleurt, maar dat de man gegrepen wordt door dit instrument moge duidelijk zijn. Hij geeft kleur aan zijn muze. Wordt daarbij (vanzelfsprekend!?) terzijde gestaan door echtgenote Kris Delmhorst, evenals door een stelletje gerenommeerde musici: Eric Heywood, Bill Conway en Jennifer Condos. Bovendien is niemand minder dan oudgediende Van Dyke Parks (toetsen en accordeon) van de partij op Horse Latitudes.

 
Eindejaarslijstjes waarbij een recensent slechts 10 titels mag noemen zijn niet meer van deze tijd. Een veelvoud aan kwalitatief sterke platen verschijnt, zowel van nieuwkomers als veteranen. Horse Latitudes zal ongetwijfeld bij velen hoog eindigen, en terecht. Mij doet deze nieuwe Foucault alvast met verlangen uitzien naar het concert dat ik halverwege mei heb staan in mijn agenda. Samen met Erelli komt hij ons land dan weer onveilig maken. In juni staat dan een nieuwe Delmhorst op de agenda, een cover-cd. Ik dwaal af. Waarschijnlijk omdat deze nieuwe Jeffrey Foucault plaat met gemak een grote groep muziekliefhebbers aan zal spreken. Foucault kent een kunstje, eentje waarop ik nog niet uitgekeken (wellicht beter: “uitgeluisterd”) ben. Zeer smaakvolle plaat. MOOI!
Rein van den Berg
Jeffrey Foucault
Horse Latitudes