Jeff Black: Plow Through the Mystic

 
 

Er zijn alweer een aantal jaren verstreken sinds Jeff Black’s laatste officiële cd verscheen. De vorige, Mining, was bij mijn weten slechts verkrijgbaar als een “aflaadbaar” exemplaar. Een album met overwegend liedjes uit Blacks pre-Birmingham Road periode. Het bevatte zelfs twee nummers van dat debuut, uitgevoerd in een kale versie. Bevrijd van mogelijke pracht en praal. Weinig aandacht werd geschonken aan Mining, niet in de laatste plaats door Jeff Black zelf. Qua uitdrukkingsvermogen allerminst een ondergeschoven project, maar die indruk kreeg je wel door de haast onverschillige manier waarop hij werd uitgebracht. Alsof Jeff genoeg had van de muziekbusiness, en door zijn wijze van handelen een stil protest opvoerde. Nu staat Plow Through the Mystic op punt van verschijnen. Integraal te beluisteren op internet tot de verschijningsdatum: 22 november.

 
Ik heb het gehele oeuvre van Jeff Black in de kast staan. Vond hem altijd een uitstekend singer-songwriter. Wellicht zelfs enigszins ondergewaardeerd. Met Plow Through the Mystic doet hij alle twijfels over zijn carrière verstommen, want ik kan me enkel voorstellen dat de man met deze nieuwe plaat zijn naam permanent gaat vestigen. De twijfel voorbij, de ploeg doorklieft de mystiek. Muziek met een overtuiging om bij beurten warm en koud van te worden. Een puntgave productie! Een subtiel versierde bare-bone. Smaakvolle momenten hebben mijn oren uitsluitend kunnen ontwaren. Nergens kreeg ik de behoefte om door te spoelen naar een volgende track, en iedere keer wanneer de plaat eindigde begon ik weer opnieuw. Muziek in de geest van Malcolm Holcolm, Eric Taylor en Tom Waits, maar volstrekt eigenzinnig. Een album dat je op je gemak, in alle rust, tot je moet nemen. Virgil’s Blues alleen al is voldoende om je in een gewichtloze toestand te brengen. Kort, maar zeer gevoelig vastgelegd, waarbij de argeloze luisteraar ademloos achterblijft. Jeff heeft voor de gelegenheid een paar voortreffelijke musici weten te lijmen. Twee snarenwonders in de vorm van Sam Bush en Jerry Douglas laten horen waarop hun reputatie gebaseerd is.
 
Jeff Black heeft zichzelf een periode gegund om alles op een rijtje te zetten. Hij heeft zich geen eenvoudige taak gesteld, heeft echter het kaf van het koren gescheiden. Het resultaat is er naar. Een plaat die volstrekt in balans is en mijns inziens geen zwakke momenten bevat. Een album om het jaar 2011 waardig mee af te sluiten.
Rein van den Berg
Jeff Black
Plow Through the Mystic