Jeff Beck: Loud Hailer

 
 

Je gaat toch iets rechter zitten dan normaal. Ik wel in ieder geval. Een nieuwe plaat van Jeff Beck trekt altijd mijn aandacht. En meestal mijn portemonnee, want het vlees is zwak daar waar het Jeff Beck aangaat. Dat betekent overigens niet dat ik bij iedere release de loftrompet van zolder haal, want de snarenkoning uit Wallington heeft in mijn ogen, naast een aantal magistrale cd's, ook een aantal schijfjes uitgebracht die verzonken bleven in de middelmaat. Het zij hem vergeven, want als je hem één ding niet kunt verwijten is het gemakzucht. Daar waar generatiegenoot Eric Clapton nog wel eens de automatische laid-back knop indrukt, daar voel je bij Beck doorgaans nog steeds het vuur en de passie. Zes jaar na het niet geheel constante Emotion & Commotion komt hij weer eens met een nieuwe studioplaat, genaamd Loud Hailer.

 

Beck is 72 jaar, maar vooralsnog is geen barricade voor hem te hoog. De rebellie spat van de hoes af. De "Loud Hailer" (megafoon) wordt hoog boven het hoofd de lucht ingestoken. Opstand hangt in de lucht en termen als "Wake Up" en "Hope," maar ook songtitels "The revolution will be televised" en "scared for the children" staan op borden van de afgebeelde protesterende menigte te lezen. Onvrede en boosheid zijn dan ook de inspiratiebron voor dit album, dat onder de artiestennaam "Jeff Beck" is verschenen. Beck heeft echter nadrukkelijk hulp en wellicht een symbolische trap onder zijn kont gekregen van twee jonge rock chicks, namelijk Rosie Bones en Carmen Vandenberg. De twee dames van de band Bones heeft hij getroffen tijdens een verjaardagsfeest van Queen's Roger Taylor. Toen hij enige tijd later een optreden van hen bijwoonde werd hij zo'n beetje uit zijn slangenleren laarzen geblazen. Nadat het wit om zijn neus weer enigszins was weggetrokken, nam hij zich voor met beide dames een album te maken. Een album dat, met uitzondering van twee nummers, in zijn geheel door deze drie-eenheid is geschreven. De band Bones, vermengt zware elektronica met een flinke dosis rock en eigenlijk is het uiteindelijke resultaat van deze samenwerking de ultieme kruisbestuiving tussen Jeff Beck en Bones. Daarbij helt de productie van Filippo Cimatti en Jeff Beck wel overduidelijk over naar het geluid van Bones, hoewel je ook zou kunnen stellen dat de productie in het verlengde ligt van Beck's album Jeff uit 2003. En ik moet eerlijk bekennen, de productie is wel even wennen. Met name de drums in het openingsnummer The revolution will be televised klinken erg weelderig. Daar ben ik doorgaans geen liefhebber van. Toch went dat weelderige geluid snel en krijg je als luisteraar een afwisselende plaat voor de kiezen waarop rock maar ook funk de boventoon viert. Dat dit goed kan uitpakken is onder meer te horen in Live in the dark en Pull It, maar in het bijzonder in Right Now, waarin zwaar geknipoogd wordt naar Jimi Hendrix. Het levert eigentijdse en bij tijd en wijle compromisloze rocknummers op. Maar niet alleen de stem van onvrede overheerst. Ook de angst en ongerustheid is hoorbaar, zoals in de fraaie ballade Scared for the children, waarop Beck prachtig subtiel spel laat horen dat uitmondt in een aangrijpende solo. "This is the end of the age of the innocent" zingt Rosie Bones met haar karakteristieke stem, een mengeling van een rockdiva met een opstandige tiener, en slaat de spijker recht op de kop. "Little boys having way too much fun playing with a big boys gun / I'm scared for the children." Het nummer Shame, een heuse doo-wop, wekt in eerste instantie verbazing, maar past door het heerlijke David Lynch-sausje perfect. The ballad of the Jersey wives is wederom stevig van aard en het funky O.I.L. valt op door een hoge mate van toegankelijkheid. Radiovriendelijk? Ja, ongetwijfeld, maar het is ook gewoon een verdomd goed nummer met heerlijk gitaar- en basgitaarspel. Het rustige en afsluitende Shrine is de track waarop Beck zijn talenten nogmaals in alle glorie etaleert en waarop zijn spel mooi contrasteert met de zang van Rosie Bones.

 

Ik kan heel goed begrijpen dat er muziekliefhebbers zullen zijn die moeite hebben met de productie. Ondanks dat ik het album minstens zo'n twaalf keer heb beluisterd, hik ik daar af en toe ook nog tegenaan. Een conclusie dat Loud Hailer een creatieve uitverkoop zou zijn of een krampachtige poging om aansluiting te vinden bij de huidige jonge generatie vind ik echter een onterechte. De productie mag misschien vragen oproepen. De muziek doet dat niet. De samenwerking tussen de twee jongvolwassenen en de man van 72 komt nergens geforceerd over. Daar is Becks spel ook veel te indringend, te intens en simpelweg ook veel te briljant voor. Want dat biedt dit album in overvloed: een Jeff Beck in topvorm. Het laat een gitarist horen die helemaal niets van zijn urgentie heeft verloren. Dat in combinatie met een aantal prima songs maakt dat Loud Hailer de balans naar de goede kant doet uitslaan. Voor mij is het in ieder geval wel duidelijk. "Jeff Beck is still going strong." En dat is fijn om te kunnen schrijven.

Review
Ed Muitjens
Jeff Beck
Loud Hailer
Label: 
Rhino
Releasedatum: 
15-7-2016