Jay Linden: Under the Radar

 
 

Mijn systeem staat voortdurend op scherp om ultieme muziek te vinden. Muziek die trefzeker is, muziek met gevoel. Op zijn vorige cd – Satchel – gaf Jay al veel van zijn talent prijs, maar Under the Radar overtreft mijn idiootste verwachtingen. Openingstune Baltimore start met een warm en weemoedig klinkende intro waardoor meteen de toon gezet wordt voor dit melancholische album. Banjo, mandoline, mondharmonica hoor je naast Jay’s stem, verder zal je niet veel toevoegingen opmerken. Ze zijn er wel, want behalve Colin Linden, Jay’s broer, is ook Chris Donahue aanwezig, maar allemaal zeer subtiel in hun uitvoeringen.

Under the Radar is de zeer treffend gekozen titel van dit album. Negen eigen nummers bevat deze plaat, met daarnaast 5 voortreffelijke covers en wat overige ongein. Under the Radar gaat over de tijd, zowel de tijd die verstreken is, als de tijd die ons rest. Muziek geënt op het verleden, maar het hart in het heden. Vooral de beide Willie P. Bennett nummers hebben voor mij een enorme symbolische waarde. Ik was enorm getroffen door Bennett’s solo optreden in Assen 2002. Ik had mijzelf uigerust met een minidiskspeler, en wist – tot mijn eigen stomme verbazing – dit optreden haarscherp vast te leggen. Eigenlijk had ik het niet vreemd gevonden wanneer dit jaar een officiële release als eerbetoon aan Willie P. Bennett oeuvre zou volgen.

Het zal mij niet verbazen wanneer nog onuitgebracht materiaal zweeft, en wanneer dat aangevuld wordt met live materiaal, dan heb je ongetwijfeld iets weergaloos. Ik beschouw Under the Radar dan ook als een tribuut aan de te vroeg gestorven mandolinespeler, die zijn laatste jaren doorbracht onder de vleugels van Fred Eaglesmith. Ik hoor uitsluitend respect voor een oude vriend. What’s the Matter with You is door Bennett zelf nimmer vastgelegd op een plaat, en krijgt hiermee een primeur. Jay Linden kruipt in de huid van zijn helden, want de wijze van interpreteren is werkelijk uitzinnig. Dit geldt voor Snake Song van Townes van Zandt, maar ook voor de vertolking van 20 Million Things van voormalige Little Feat icoon Lowell George. That Lucky Old Sun van Haven Gillespie & Beasley Smith neemt iedere luisteraar ongetwijfeld mee naar een absurd eenzame hoogte. Een klassieker die al oneindig veel bewerkingen heeft gehad, van Frankie Laine (1949), tot Aretha Franklin, Frank Sinatra en Ray Charles om er maar een paar te noemen. Volgens mij geeft Jay de meest uitgeklede variant die mogelijk is, eentje die waarschijnlijk het dichts bij het oorspronkelijke scenario hoort van deze voortreffelijke song hoort. Qua instrumentatie slechts een banjo, en dan daarnaast de hemeltergende tekst: Show me that river, why don't you take me across Wash all my troubles away, I know that lucky old sun, He's got nothing to do, but just roll around heaven all day.

Jay Linden vat op Under the Radar samen waar het bij muziek om gaat, want afgezet tegen de voortreffelijk covers die hij ten gehore brengt vallen zijn eigen nummers allerminst in het niets. Dit is muziek van een man met zijn hart op de juiste plaats, en met het talent om dat gevoel van verlangen, weemoed en pijn hoorbaar vast te leggen. Under the Radar is niet echt een plaat met vrolijke nummers, het is een weergave van het leven. Weergegeven in eenvoudige elegante melodieën en tot de verbeelding sprekende teksten. Ik had dit jaar tevens gehoopt op een nieuw album van Bob Martin, of eentje van Larry Jon Wilson. Een heruitgave van albums die momenteel nog uitsluitend op LP beschikbaar zijn was mij al lief geweest. Gelukkig compenseert dit album niet alleen, maar gaat zelfs nog over mijn inschattingsvermogen heen. Die anderen komen vanzelf wel, daarover maak ik me geen zorgen. ’t Is alleen dat tijd een moeilijke inschatbare factor is. Daarmee rekeninghoudend is deze nieuw Ray Linden plaat een zegen voor de muziekliefhebber. Zeker voor mij, want ik had al waanzinnig veel mooie muziek gehoord dit jaar, maar niet van dit zeldzaam mooie niveau. De titel van dit album beschouw ik al ironisch bedoeld, want voor mij is dit, paradoxaal genoeg, het mooiste album van 2009, ongeacht het genre.

Rein van den Berg
Jay Linden
Under the Radar