Jamey Johnson: Living for a Song

 
 

De naam Hank Cochran was niet volstrekt onbekend, maar riep anderzijds niet meteen klinkende associaties op. Dit is enkel omdat zijn naam verbonden is met de bitterzoete Nashville country waar ik normaliter met een boogje omheen ga. En al zeker in de periode waarin de man succesvol was, aangezien ik toen nog stond te knikkeren op het schoolplein. Hij schreef traditionele country voor artiesten als Merle Haggard, Willie Nelson, George Strait en Eddie Arnold (Make the World Go Away). Er was groot succes met Patsy Cline’s uitvoering van I Fall to Pieces, en ook zijn vierde vrouw, zangeres Jeannie Seely, wist mede vanwege Hank’s invloed een redelijk te noemen carrière op te bouwen.

Jamey Johnson’s stijl is evenmin wat ik normalerwijze opzoek, maar de voordracht van deze kerel is dusdanig imponerend, dat is iets wat ik beslist live nog eens wil meemaken. “A real bad-ass” las ik ergens ter kennisneming. De manier waarop hij traditioneel werk laat herleven is gigantisch. Ook zijn eigen geschreven liedjes, daarvan hebben de componenten allemaal een door traditie bewierookt tintje, plus een incidentele traan die je dient weg te trekken. Hij weet daar dan wel weer een eigentijds geluid aan toe te voegen, weten de liefhebbers die zijn The Guitar Song uit 2010 kennen. Daarnaast bezit de man over een formidabel stemgeluid, die aandacht opeist en tot luisteren dwingt. Uiteraard is Jamey Johnson beïnvloed door Hank Cochran, onvermijdelijk met zijn achtergrond. Ze hebben elkaar pas ontmoet in 2008. Niet veel later kreeg Cochran de diagnose prostaatkanker. Aan de gevolgen hiervan stierf hij twee jaar later. Een periode waarin Jamey Johnson zich met regelmaat liet zien.

Living for a Song (treffende titel voor iemand die voor de muziek geleefd heeft) is niets anders dan een hommage waarin Johnsons respect voor Cochran kristalhelder uit de verf komt. De liedjes van Hank Cochran opgepoetst op een onnavolgbare manier. Het is overigens niet enkel Jamey Johnson die zijn respect betuigt. Een breed palet aan gelijkgezinden trekt op deze plaat voorbij. Alison Krauss (Make the World Go Away) tot Leon Russell, Kris Kristofferson (In december live te bewonderen te Tilburg!), Willie Nelson, Emmylou Harris om maar een paar te noemen. 16 nummers bevat dit eerbetoon. Dit project draagt weliswaar Jamey Johnson’s naam, maar nergens trekt hij het geheel overdadig naar zich toe. Mogelijk kun je hem in de eerste plaats bestempelen als coördinator. De liedjes vormen de rode draad en worden qua klankleur en productie tot een geheel gesmeed. Hank Cochran heeft uiteindelijk zelf het laatste woord, hij sluit het album af.

Rein van den Berg
Jamey Johnson
Living for a Song