James Cotton: Cotton Mouth Man

 
 

Ik ben een jongen van de stad. Altijd al geweest. Hoewel ik ook van het platteland gelukkig word zoek ik na een paar dagen rust altijd weer de stad op. Ik hou van die drukte, het bruisende, de stadse lichten. Misschien dat ik daarom ook wel een voorliefde heb voor stadsblues. Begrijp me niet verkeerd, van de rurale exponent kan ik ook intens genieten, maar de blues die gevormd is door de naoorlogse migratie vanuit het zuiden van de V.S. naar de grote steden zoals Chicago, Memphis en Detroit is de blues waaraan ik mijn hart heb verpand. Het is in die stijl, de Chicago blues, waarin James Cotton zijn sporen heeft verdiend en nagelaten, hoewel zijn erfenis ook in de annalen van "Sun Records" uit Memphis is terug te vinden. Hij kreeg daar weliswaar slechts de gelegenheid om enkele singles op te nemen maar zijnCotton Crop Blues uit 1954, met een geweldige Pat Hare op gitaar, is wel meteen een klassieker te noemen.

In de jaren daarna maakte hij furore als begeleider van Howlin' Wolf en vooral van Muddy Waters. In de jaren '60 startte James Cotton een zeer verdienstelijke solocarrière en die loopt tot op de dag van vandaag, want deze 78-jarige bluesman weet van geen ophouden. In 2010 verscheen al het prima Giant maar met Cotton Mouth Man, waarop de nodige hedendaagse grootheden van de blues acte de presence geven, overtreft hij dat album.

Cotton mag dan 78 jaar oud zijn, maar de man is zo energiek als de neten. Op het titel- en openingsnummer blaast hij weer onverbiddelijk op zijn elektrisch versterkte harmonica en hij doet dat met zo'n kracht dat hij mijn dunner wordende haardos abrupt steil achterover doet slaan. Hij wordt op deze track bijgestaan door Joe Bonamassa op gitaar. Bonamassa, die ook nu weer zijn verfijnde neus laat zien, weet in ieder geval dat hij in dienst moet spelen van Cotton en dat doet hij met verve. Het daarop volgende Midnight Train, met vocale inbreng van Greg Allman, swingt werkelijk de pan uit.

In Mississippi Mud trekt Cotton zich samen met Keb Mo terug in de Delta. "When I got to Chicago / I learned the city ways / But I keep me some "Mississippi" / In everything I play / I knew a man named Muddy / He'd done some ploughing too / Took me in like a brother / And we made us some countryblues." zingt Mo in het nummer dat zich verder kenmerkt door fraai slidegitaarspel en een prachtige harmonicasolo. Keb Mo laat zich ook nog horen in Wasn't my time to go en daarnaast komen Delbert McClinton (Hard sometimes), gitarist Warren Haynes (Something for me) en Colin Linden (Bonnie Blue) nog voorbij. Het is echter Ruthie Foster die in Wrapped around my heart voor één van de absolute hoogtepunten zorgt. Deze slowblues zindert gewoon van de spanning en ik vind het persoonlijk jammer dat er niet meer van dergelijke sterke vrouwen door Cotton zijn uitgenodigd om een bijdrage te leveren. Ook een Janiva Magness of een Shelley King zou hier niet hebben misstaan.

Overigens wil ik uit Cotton's begeleidingsband één persoon speciaal benoemen, omdat ik zijn bijdragen erg mooi vind en ik altijd een zwak voor hem heb gehad. De vocalen worden namelijk, met uitzondering van de gasten, verzorgd door Darell Nulisch, een zanger met een inmiddels eveneens imposante carrière. Hij is een zanger onder de zangers. Beter kan ik het niet uitdrukken. Geen gekunstelde trucjes, geen vocaal kunst- en vliegwerk, maar gewoon rechtuit zingen. Een verademing. Hij heeft absoluut een soulvolle stem, maar door zijn benadering houdt hij gevoelsmatig toch ergens dat kleine beetje afstand en dat heeft een grote aantrekkingskracht op mij. Zijn "Business As Usual" cd uit 1991 met Texas Heat (Jon Moeller op gitaar) koester ik nog steeds.

De hoofdrol op dit zeer fraaie bluesalbum blijft natuurlijk weggelegd voor James Cotton die misschien geen stem meer over mag hebben, maar de longen heeft van een jonge God. De Chicagoblues heeft in de jaren '50 al zijn definitieve vorm gekregen. Er zijn ook genoeg voorbeelden te noemen waarbij herinterpretaties vooral zijn uitgemond in oersaaie herhalingsoefeningen. Dat geldt zeker niet voor Cotton Mouth Man. Een onmiskenbare frisheid en vooral urgentie laat deze plaat met kop en schouders boven de rest uitsteken. Cotton laat veel collega's zijn hielen zien. Hopelijk houdt hij dat nog even vol. "The Doctor done told me: "Play the blues, that's good for you." / He said: Just keep on blowing until you are 102..." (uit Blues is good for you).

Daar sluit ik me helemaal bij aan.

Ed Muitjens
James Cotton
Cotton Mouth Man
Label: 
Alligator Records
Releasedatum: 
6-5-2013