James Blood Ulmer: Odyssey

 
 

James Blood Ulmer heeft het experiment nimmer geschuwd. Waarmee allerminst gezegd is dat zijn werk uitsluitend een abstracte vorm kent. In absolute zin is hij waarschijnlijk meer populair in Europa dan binnen zijn geboorteland Amerika. Odyssey mag je best kwalificeren als een moeilijk album. De songstructuren liggen niet eenvoudig in het gehoor. Grenzen tegen improvisatie aan. Toch een zeer boeiende plaat die uitmunt door gelaagdheid, dynamiek en broeierige spanning. Odyssey is opgenomen in New York City, in de Power Station over de periode maart tot mei 1983. De kracht zit hem in de stimulans welke de musici aan elkaar overdragen. Behalve Charles Burnham (viool), Warren Benbow (drums) en uiteraard James Blood Ulmer (gitaar en zang) zul je niemand horen. Een geestdriftige plaat. Musici gedreven door hun muze, geenszins gemotiveerd door geld of andersoortige aardse genotsbronnen. Odyssey (zoektocht) streeft een hoger goed na.

 
Aanvankelijk stonden Ulmer’s platen gerubriceerd onder jazz, terwijl ze tegenwoordig eerder het predicaat blues krijgen. In zijn stijl dan zo veranderlijk gebleken? Ik denk het niet. Wel meen ik te constateren dat James Blood Ulmer steeds naar een soort oerdrang bleef zoeken. Hiermee bedoel ik niet terugkeren naar de basis van zijn muzikale carrière, hij begon aanvankelijk in Funk geïnfecteerde bands, maar gehoor geven aan een muzikale roeping die van binnenuit komt. Weg van bombast, terug naar de barre eenvoud. De directheid en rauwheid van zijn stijl zijn echter door de jaren heen redelijk constant gebleven. De zeggingskracht van zijn blues ligt –wat mij betreft - in de eenvoud, hoe complex zijn uitingsvorm zich ook laat aanhoren. Odyssee getuigt van een explosieve emotie; instinctief, rauw en gedreven, en daardoor wellicht een moeilijk te definiëren klasse. Genreoverstijgend wat mij betreft, maar daardoor niet minder interessant. En wanneer de puzzelstukjes tezamen vallen, gezuiverd is van overdaad, dan blijft slechts pure muziek over. Muziek die krachtig is, emotierijk en ongeremd. Niet voor teerhartige luisteraars
Rein van den Berg
James Blood Ulmer
Odyssey