Jackie Leven: For Peace Comes Dropping Slow

 
 

Op Michael Weston King’s laatste album I didn’t Raise My Boy to Be a Soldier noemt hij hem nog terloops: Jackie Leven. Een paar jaar geleden was ik beslist 100 procent idolaat van deze Schotse reus. Afkomstig “from the Kingdom of Fife” zoals hij dat zelf noemt. Ik heb de imposante Schot een paar keer live mogen zien, en met name zijn optreden te Haarlem in het Patronaat (November 2005) was niets minder dan uitzinnig te noemen. Ik kleefde aan zijn lippen. Hilarisch is zijn zwarte wrange humor. Niet alleen op dit live album, maar ook in de e-mailuitwisseling die ik met hem had. Vermakelijk hoe hij “mijn” 50 Euro had verbrast samen met David Thomas (Pere Ubu) in de bar van Hotel des Indes (na afloop van Crossing Border). Als een Sacred Bond, zo voelde het bijna. Jackie’s verhalen zijn niet voorgekookt, hoogstens opgeklopt. Zijn ontboezemingen komen uit de eerste hand, hij is weinig genadig voor zijn omgeving, maar zijn zelfspot kent eveneens weinig voorbehoud.

Jackie riep vanwege zijn grofheid soms beslist weerstanden op, en zijn achtergrond als frontman van the Doll by Doll zal daar ook beslist aan bijgedragen hebben. Surrealistische deuren moeten open zijn gegaan voor deze succesvolle band. Het verbaast mij niets dat deze voormalige heroïnegebruiker en alcoholisch grootverbruiker geconfronteerd is geweest met een variëteit aan gekte. Een aantal van dergelijke absurditeiten verwerkt Leven in zijn muziek, of gooit hij als anekdotes tussen de nummers door. Achter de schermen van de Rock’n Roll business schuilen een paar mooie verhalen. Jackie provoceert liever iemand voor de juiste reactie, dan dat hij hem (of haar) verveelt. Na een mislukte aanslag op zijn leven kickte hij af van zijn zwaarste verslaving, en kwam als bezield solo artiest terug. Het aantal albums wat sindsdien van hem verscheen is bijna ontelbaar. Je hebt, naast de officiële releases, de officiële Haunted Valley “bootlegs”, en wat al niet meer. Met het Doll by Doll oeuvre erbij schiet je al snel over de 30 titels heen. Binnen al die titels tref je dan wel de nodige doublures aan (maar altijd in andere uitvoeringen).
De laatste tijd ervaar ik het ietwat stil rondom Jackie Leven. Sinds de dood van zijn moeder lijkt het alsof hij terug is geschakeld naar een lagere versnelling. De opnames van dit magistrale live album dateren alweer van rond 1997 (In 2004 werd deze akoestische solo opname, gemaakt in de Londonse Twelve Bar Club, opnieuw uitgebracht.) Mocht je geen idee hebben wat de muziek van Jackie Leven inhoudt dan is deze For Peace Comes Dropping Slow een ideaal startpunt. Een subliem album van deze authentieke Schotse zigeuner. Overwegend eigen songs op deze plaat, maar ook een (in samenspel met zijn publiek) steengoede uitvoering van The Velvet Underground’s Pale Blue Eyes, en Slim Slow Slider van Van Morrison. Zijn laatste album (met Ralph McTell) – Gothic Road (uit 2010) - viel mij persoonlijk iets tegen. Ik ben niet altijd gecharmeerd van zijn eigen productie. Terwijl diens voorganger - Lovers at the Gun Club (uit 2008) – wat mij betreft tot één van de beste uit zijn carrière behoort. Hij heeft weliswaar niet de bekendheid van Van Morrison, maar qua persoonlijkheid doet hij allerminst onder voor deze norse Ier.
Replay
Rein van den Berg
Jackie Leven
For Peace Comes Dropping Slow