Jack Marks: Lost Wages

 
 

Na eerste oppervlakkige beluistering was ik geneigd te stellen dat Jack Marks een persiflage was op Bob Dylan, maar wanneer je meer serieus gaat luisteren slaat dat gevoel veel eerder om in een hommage aan de oude meester. Na verloop van tijd begint die link naar Dylan zelfs stilletjes aan te vervagen, en minder relevant te worden. Ach, de referenties zijn er, maar storen doen ze allerminst. Dit is zijn tweede plaat, en allerminst een verkeerde. Lost Wages bevat bijna 60 minuten aan muziek, waaronder een aantal erg mooie nummers. Een van de sterkste songs vind ik het gedragen Let It Be Known. Liefhebbers die al eerder kennis hebben gemaakt met zijn uit 2009 stammende Two of Everything weten dat Marks als verhalend artiest alleszins de moeite waard is. Ook op Lost Wages zijn de vele sfeertekeningen er opnieuw. Hij was afgelopen maand in ons land voor een reeks optredens, gezamenlijk met de Canadese zangeres Jadea Kelly (die op zijn beide albums meezingt.) Beide waren ze voor de eerste keer op het Europese continent alwaar ze naamsbekendheid trachten te verwerven. Geen verkeerd initiatief. De productie op zijn laatste plaat beperkt zich niet slechts tot singer songwriter met uitsluitend gitaar. Zoiets hoeft overigens allerminst verkeerd te zijn, maar een plaat met een rijker spectrum eveneens niet. Hetzelfde procedé als bij voorganger Two of Everything is toegepast, waarbij productie eveneens in handen was van David Baxter. Baxter wordt wel eens gekenmerkt als de Canadese T-Bone Burnett, en zijn bijdrage is daardoor zonder enige twijfel van belang. Zelf heeft hij zojuist zijn 2de solo cd uitgebracht, maar is bovenal bekend door zijn werk voor opkomend Canadees talent als Justin Rutledge, Treasa Lavasseur, Lynn Hanson en Corin Raymond. Jack Marks is een van de vele vertakkingen van Baxter’s invloed. Lost Wages bevat vele mooie songs, waarbij Marks mooi verder borduurt op zijn voorganger, zonder daarbij in herhaling te vervallen overigens.

Rein van den Berg
Jack Marks
Lost Wages