Jack Harris: The Wide Afternoon

 
 

2006 was voor mij een ingrijpend jaar. Ongeveer tegelijkertijd verloor ik, na een kort ziekbed, mijn vader en een goed betaalde baan, eentje waar ik mijn ziel en zaligheid in kwijt kon. Aangezien ik moeilijk mijn emoties een plaats kan geven verlies ik mij graag in muziek. Broken Yellow, het debuut van Jack Harris, werd mijn favoriete plaat dat jaar. Ik scheef in die periode muziekrecensies voor de Haagse Plato-vestiging. We overwogen mogelijkheden voor een bescheiden distributie, maar gebaseerd op de inschatting van Harry, de eigenaar, werd hier van afgezien. Hij durfde het risico niet aan. Hoe verkoop je een relatief duur album van een volstrekt onbekend artiest? Een euvel waar Jack nog steeds mee strijdt, volgens mij. Zijn ster is gerezen bij insiders ("Jack is a priest of song who holds himself to an ancient, rigorous code of beauty most of us have forgotten exists" - Anais Mitchell "A natural, captivating songwriting talent"), maar voor een wijder publiek is hij een grote onbekende gebleven. In 2012 verscheen weliswaar Jacks The Flame and The Pelican, maar ondanks knap geschreven songs ervoer ik niet de zeldzame schoonheid die van zijn eerste plaat. 

Murphy’s law zorgde ervoor dat The Wide Afternoon in 2017 verschijnt. Soms gaan de dingen weleens niet zoals je ze graag had gezien. Dat geldt ook voor Jack. Ondanks dat ik een gevarieerd assortiment aan muziek ontvang keek ik reikhalzend uit naar deze nieuwe plaat van Jack Harris. Zijn teksten zijn zo beeldend dat het een lust is te luisteren. Donkere metaforen verstopt in pure poëzie. Eenvoud opgeschroefd tot stemmig luistervoer. 'And all the vanished birds came back. Made lariats above the park. Made circles in the squalling rain. Moved through the quickening sky again'.

Jack Harris heeft het wederom geflikt. Hij heeft andermaal een uitzinnig mooie plaat gemaakt. Zijn Britse roots laten zich niet ontkennen, maar dat laat zich enkel beschouwen als meerwaarde. Er wordt prachtig gemusiceerd. Terecht bedankt Jack Gerry Diver op de plaat. Het productionele gedeelte laat zich als bijzonder of innemend te omschrijven. Het vioolspel in Rivets of de titelsong klinkt zoals het hoort te klinken, puur en magisch. De summiere eenvoud, het samenspel met gitaar, bas en piano laten beluisteren hoe belangrijk details zijn. De toonzetting van de muziek, en de hoes, verraden dat Jacks leven niet enkel uit plezier bestaat, en dat hij zo zijn bedachtzame momenten heeft. Briliant Light is binnen deze context huiveringwekkend te noemen. Voor mij blijft Jack Harris één van de meest interessante artiesten van dit moment. Ik gun hem een podium, maar bovenal een gevulde zaal. De plaat die 2016 verassend had kunnen afsluiten trapt nu rustig 2017 af. Geheel in stijl, op een manier zoals Britten dat kunnen.

Review
Rein van den Berg
Jack Harris
The Wide Afternoon
Label: 
Rootbeat Records
Releasedatum: 
20-1-2017
Voor mij blijft Jack Harris één van de meest interessante artiesten van dit moment