Jack Harris: The Flame and the Pelican

 
 

Zo eenvoudig als zijn naam, zo eenvoudig is zijn muziek. Jack’s liedjes bezingen alledaagse kwesties, echter met een onvervalst sentiment en sier. Zoals je ’s ochtends kan genieten van een opkomende zon over dampende velden zo neemt Jack’s beeldend materiaal je mee naar zijn werkelijkheid. Geen overdaad aan fantasie, of weelderige metaforen, maar directe verhalende teksten. Jack Harris kent bovendien zijn voorland. Refereert in zijn hoes aan drie van zijn inspiratiebronnen; Vince Bell, Eric Taylor, en de onlangs overleden, Jack Hardy, aan wie dit album mede is opgedragen. Een aantal van de songs van dit album circuleerden al enige tijd op Internet, waaronder de voortreffelijke Rider en Donegal. Hij had het album al eerder willen uitbrengen, maar zoals wel vaker is daar altijd een zakelijke kwestie waaraan eerst voldaan dient te worden. Soms zou je willen dat talent alleen genoeg rechtvaardiging biedt voor een succesvolle carrière. Helaas zijn dit soort componenten moeilijk meetbaar voor geldverstrekkers. ’t Zou echter wel hoorbaar moeten zijn! Gelukkig staat hij slechts aan het begin, en weet hij mij met dit tweede album – The Flame and the Pelican – opnieuw voor zich te winnen. Talent daarmeeword je geboren, waarna gretigheid en succes (of paradoxaal genoeg, juist het onthouden van dat laatste) dit proces verder kunnen uitbouwen. Ik gun Jack dat hij krijgt wat hij verdient puur op basis van de kwaliteit die hij osn biedt. Voor mij is hij een echte singer songwriter. Eentje met een uitstekend gevoel voor timing, en bovendien een oor voor traditie. Ik hoor hem een brug slaan tussen de Amerikaanse folk-artiesten;, zowel de Texaanse, maar nog meer die uit de Boston omgeving, en de Britse folk. Van alle muziekgenres beantwoordt folkmuziek voor mij het meest aan de definitie universeel, en Jack Harris geeft hier gevoelsmatig een plezierige invulling aan. Bij Jack hoor ik de vroege platen van Cliff Eberhardt en John Gorka. Mensen die twintig jaar geleden met hun oeuvre ook voor een renaissance zorgden binnen dit genre. Op dit moment ervaar ik Wedding Dentures als mijn favoriete melodie. Een romantisch nummer over het maken van keuzes omlijnd met gevoelig gitaarspel. Ik heb lang mogen wachten op deze opvolger, en word allerminst teleurgesteld.

Rein van den Berg
Jack Harris
The Flame and the Pelican

Ook interessant

Jack Harris: Broken Yellow Rein van den Berg 7 Aug 2010