Ian Tamblyn: Side by Each

 
 

Oude liefde roest niet! Binnen die categorie valt mijn waardering voor de muziek van Ian Tamblyn. De veelzijdigheid van deze Canadees is enorm, en bovenal de wijze waarop hij zijn empathie tegenover de (onbedorven) wereld toont, en haar schoonheid eer aan doet is louter bewonderenswaardig. Zijn betrokkenheid met de natuur, en bijbehorende elementen vinden hun weerslag in zijn werk. De emotie is wellicht nog meer voelbaar op dit laatste project dan tijdens zijn eerste Antarctica-reis. Side by Each is, volgens Ians site, zijn vijfendertigste plaat. Geen misselijke prestatie wanneer je beseft dat hij daarnaast de nodige andere interesses verkent en uitvoert. Mijn belangstelling voor zijn muziek betreft primair zijn op folk geschoeid materiaal, terwijl ook zijn filmmuziek niet te verwaarlozen is.

Net als bij de Britse Allan Taylor zoekt Ian Tamblyns muziek de rustieke hoek van het muzikale spectrum. Een heerlijk uitgesponnen instrumentale compositie zoals het door akoestische gitaar gedragen Skraeling Island is geplaatst als onderhoudend intermezzo tussen de verhalende liedjes. Denkbeeldig zie je een dergelijk nummer ontstaan aan de reling van een schip terwijl de artiest de kust aftuurt. De intensiteit en rust van een wereld die is afgezonderd van het alledaagse ademt door alles heen. Ook woorden als respect en betrekkelijkheid horen hier thuis. Muziek die geen korte termijn effect beoogt, maar beogen de indruk/emotie van het moment te verwoorden. Clodagh schreef hij voor een driejarig meisje. Tijdens een kort verblijf op Salt Spring Island wilde zij hem gitaar horen spelen, echter al doende werd de aandacht haar teveel. In Bluebells of Gigha is een mooie rol weggelegd voor gitarist Fred Guignion, die Ian andermaal helpt bij de inkleuring van zijn liedjes. Ook bassist Ken Kanwisher vervult met regelmaat een vaardige bijdrage. Alleen het laatste liedje is niet zelfgeschreven, maar is een bewerking van het klassieke Farewell to Fiunary. Het nummer werd opgenomen in een grote tank waarin voorheen walvissen gekookt werden. De wind blies door de verroestte gaten aan de bovenkant van de tank. In tegenstelling tot de versie van de Schotse Tannahill Weavers is deze uitvoering tekstloos. Keep it simple when you’re lost: zingt Ian Tamblyn inSailor. Ik heb geen grond hem te betwijfelen. Eenvoud bevat eeuwigheidswaarde, ook binnen de muziek. Mijn inschatting is dat deze plaat over tien jaar dezelfde waarde bezit als nu. Niets anders dan een prachtplaat in de toch al omvangrijke reeks die Ian Tamblyn heeft gemaakt.

Rein van den Berg
Ian Tamblyn
Side by Each