I Can Lick Any Son Of A Bitch In The House: Mayberry

 
 

Ongerept is ongetwijfeld niet het eerste woord dat zich opdringt wanneer je luistert naar deze band. Toch wanneer ik een vluchtige vergelijking maak met evenknieën Steve Earle, of wellicht beter nog, Kevn Kinney, dan ervaar ik I Can Lick Any Son Of A Bitch In The House als het puurst. Tekstueel is Michael Dean Damron nog even opstandig als voorheen, en zijn spitsvondige oneliners zijn domweg “wonderschoon”. Hij lijkt ze te pas en te onpas uit zijn mouw te schudden, alsof het zijn dagelijkse taalgebruik betreft. (En daarmee zit ik waarschijnlijk amper naast de waarheid!) Me and Judas got the shit-end of the deal ….Zulke metafoorrijke, doch ongepolijste zinnen verzin je niet, hij wel! Het album Mayberry opent met de titelsong, en gooit muzikaal meteen de beuk er in, zoals het hun reputatie betaamt. De song lijkt een ode aan de vorig jaar gestorven Amerikaans acteur Andy Griffith, echter het geeft Damron’s afkeer voor geweld weer. Er worden ons volstrekt afwijsbare zaken aangeleerd juist doordat onze leermeesters allesbehalve “voorbeeldig” zijn. The closer I get to death, the closer I am to free zingt MDD in Liars.

Ik heb verschillende cd’s van Michael Dean Damron in de kast staan, zowel solistisch en akoestisch, of zoals deze met voltallige band. Iedere keer is het weer raak, en gaat de vlam in de pijp. Hij zoekt – speciaal voor ons – bijna altijd de grenzen van het onbetamelijke, terwijl juist bij hem zijn morele pakket zo rechtschapen lijkt. Hij voelt onrechtvaardigheden haarscherp aan, wellicht omdat hij ze heeft “mogen” ondergaan. Gelukkig ontbrak hem niet het besef dat je daarbij zelf ook een verantwoordelijkheid hebt. Je kunt op zijn minst een poging ondernemen om de processen waarbinnen je gevangen zit te buigen. Oordelen is eenvoudig, maar trachtten jezelf te verbeteren is een stap voorwaarts. De wereld, je omgeving, kent valkuilen en verraderlijkheden, waarbij juist de moraalridders een achterbakse rol spelen. MDD houdt een spiegel voor, en is anderzijds niet lullig zichzelf een spiegel voor te houden. Muziek over Zombies, Rednecks, Hippies, maar ook over religie, foute politici of bankiers en alles waarbij ergernissen naar boven komen drijven. Teksten op het scherp van de snede verpakt in een explosief jasje. Ik bedenk me net – en hoop dat meerdere hetzelfde hebben – dat dit de ultieme band moet zijn om live te ervaren. Het zal een ervaring worden die je gaat heugen!

Rein van den Berg
I Can Lick Any Son Of A Bitch In The House
Mayberry