Eric Andersen: Memory of the Future

 
 

Soms kan ik echt verlangen naar een nieuw album van een oude meester. Andersen behoort zonder twijfel tot die categorie. Beat Avenue uit 2003 is voorlopig zijn laatste serieuze release. De projecten die daarna verschenen bogen primair op Andersen’s fijnste periode. Deze nostalgische albums schijnen een licht op zijn periode in Greenwich Village. Fijnzinnige covers passeren het voetlicht. Herinneringen worden opgeroepen aan de hand van muziek geschreven door tijdgenoten uit vervlogen tijden, zoals; Paul Siebel, Phil Ochs, Fred Neil, Tim Hardin, Richard Farina, maar ook de onbekende Patrick Sky. Blue Rain (uit 2007) is eveneens niets meer dan een herhalingsoefening, in de vorm van live opnames. Eric Andersen heeft zijn productiefste periode ongetwijfeld achter zich liggen. Laten we overigens niet vergeten dat tussen de albums Ghost Upon the Road en Memory of the Future ook tien jaar zat. Beetje geduld is bij deze Amerikaan dus wel op zijn plaats.

 
Binnen het werk van Andersen gaat mijn voorkeur uit naar zijn latere periode, en met name Memory of the Future laat hem bezield beluisteren. Niet alleen is deze singer songwriter uitstekend bij stem, ook compositorisch evenaart hij op dit album zijn beste werk. Mooi verhalend werk en alledaagse onderwerpen laten een vrije geest horen die verraadt dat hij een kind is van de jaren zestig. Overwegend sterke songs zoals het Rain Falls Down in Amsterdam, Blue Heart en Sudden Love. Productioneel is Memory of the Future een voorbeeld van een technisch zeer rijk product. Ondanks dat de opnames plaatsvonden op diverse locaties, is het des te opmerkelijk dat deze plaat zoveel eenheid herbergt. Behalve folk grijpt Andersen in een aantal nummers naar een meer soulvol repertoire a la Marvin Gaye, zoals het cryptisch getinte titelnummer. Ook No Man’s Land heeft een aangename losse structuur die deze artiest alleszins misstaat. Op dit album staat bovendien één van de mooiste covers van Phil Ochs die ik ken: When I’m Gone. Dat Andersen de door hem gecoverde artiesten persoonlijk kent (of heeft gekend) zal ongetwijfeld toevoegen aan de zeggingskracht, want ook uit dit nummer spreekt een intens diepe emotionaliteit.
 
Memory of the Future laat Andersen van zijn beste kant horen. Een bevlogen artiest, die op zeer stijlvolle wijze artistieke waarden smeedt aan gevoelens die van binnenuit komen. Andersen treed nog steeds op, en is zeer toegankelijk. Zijn herinneringen tussen de nummers door alleen al zijn goud waard. Andersen maakt deel uit van de geschiedenis, en een reden waarom we deze man dienen te koesteren. Memory of the Future (1999) herbergt artiesten uit Andersen’s vriendenkring zoals (Bob Dylan’s bassist) Tony Garnier, Jonas Fjeld, Rick Danko, Garth Hudson, Howie Epstein en Richard Thompson.
Replay
Rein van den Berg
Eric Andersen
Memory of the Future