Elvis Costello: My Aim Is True

 
 

"Blood & Chocolate". Het was mijn eerste kennismaking met Elvis Costello. In 1986. De fabuleuze single "I want you" was de reden dat mijn aandacht werd getrokken en waarom ik de LP uiteindelijk kocht. Uiteraard kende ik Costello al, maar ik was om de één of nadere reden nooit in de verleiding gekomen om een album van hem aan te schaffen. Vlak daarna startte voor mij het cd-tijdperk en heb ik bijna tot uit den treure geluisterd naar de nummers van "King of America." De minuscuul afgedrukte teksten in het boekje kon ik toen nog gewoon lezen. Nu lukt me dat zelfs met een leesbril niet meer. Samen met "Blood & Chocolate" behoort deze cd, tot op heden, tot mijn favoriete Costello-albums. Ik bleef Costello volgen en met regelmaat kocht ik cd's, zodat mijn "Costello - collectie" inmiddels is uitgegroeid tot een tiental exemplaren. Ook heb ik ooit een "Best of"-cd gekocht waarin zijn beginperiode uitstekend werd belicht. Maar daar bleef het dan ook bij. 

Onlangs heb ik besloten om toch maar eens iets uitgebreider de focus te leggen op zijn beginjaren. Ik kocht "Get Happy" op vinyl en ben overgegaan tot de aankoop van Costello's debuut uit 1977 "My Aim Is True". Destijds, 1977 was toch geen misselijk muziekjaar, werd deze zwarte schijf in muziekkrant Oor uitgeroepen tot "plaat van het jaar" en als ik nu luister naar het album, dat open en helder is geproduceerd door Nick Lowe, begrijp ik heel goed dat de plaat heel veel indruk moet hebben gemaakt. Zelfs nu nog heeft het niets aan importantie ingeleverd en klinkt geen grijntje gedateerd. De eerste conclusie die je kunt trekken is dat dit een erg afwisselend album is. Maar het is de kwaliteit van de nummers en vooral de volwassenheid van Costello, hij was toen een jonge twintiger, die zo opvallen. Het is een album dat je eerder verwacht bij iemand die al een aantal jaren in de muziekbusiness meeloopt en die zodoende gerijpt is. De eerste single "Less than zero", met fijn gitaarspel, trok destijds in Engeland de nodige aandacht, maar misschien was de tweede single, de uitmuntende ballad "Alison," nog wel indrukwekkender. Prachtig begeleid op elektrische gitaar en op (vermoedelijk) Fender Rhodes. "(The angels wanna wear my) Red shoes" is een voorbeeld van de perfecte popsong, die hij ogenschijnlijk moeiteloos uit de mouw van zijn colbert wist te schudden, waarbij zijn uniek en bij tijd en wijlen amusant tekstgebruik duidelijk werd: 

 

"Oh I used to be disgusted
and now I try to be amused.
But since their wings have got rusted,
you know, the angels wanna wear my red shoes."

 

Of het nu blues, punk, pop, rock 'n roll of zelfs reggae betrof, Costello heeft al die stijlen in 1977 in dertien perfecte songs weten te gieten en hij wist niet alleen op alle fronten te overtuigen. Hij heeft Jan en alleman overdonderd. Voor iedereen was het wel duidelijk: dit was niet zomaar een muzikant. Dit was een groot talent. De geschiedenis laat zien dat dit talent tot volle wasdom is gekomen. Hoewel hij het laatste decennium wellicht iets minder prominent aanwezig is, maakt hij nog steeds bijzondere muziek die er toe doet. En Ik? Ik heb een nieuwe favoriet die ik kan voegen bij "Blood & Chocolate" en "King of America". Om "My Aim Is True" kun je niet heen. Niet in 1977. Maar ook niet in 2017. Om een 'klassieker' kun je tenslotte nooit heen. 

00:00
 
00:00
 
Replay
Ed Muitjens
Elvis Costello
My Aim Is True

Ook interessant

Changing Partners Johan Doove 1 Jan 2014