The Earl Brothers: The Earl Brothers

 
 

Wanneer je houdt van goudeerlijk gebrouwen traditionele muziek dan ben je bij de gebroeders Earl aan het juiste adres. Of je hun stijl nu omschrijft als Bergmuziek, Country of Bluegrass de liefhebber voelt haarfijn aan dat traditionele instrumenten als Banjo, mandoline en fiddle de dienst uit maken. De landelijke sfeer die Robert Earl Davis en de zijnen oproepen herinnert aan de periode ver voordat The Flying Burrito Brothers of The Byrds dit genre in de jaren zestig vercommercialiseerden. Niets mis mee overigens, maar The Earle Brothers geven leven aan de authentieke vorm. Eenvoudige muziek, maar eentje die barst van weemoed en warmte. “I’m going back to my home in the Mountains” alsof je terugkeert naar de geborgenheid van je jeugd. Na de donkere grijze hoezen van de drie voorgangers is dit laatste album opmerkelijk gegoten in verfrissend wit. Toch ervaar ik het geluid sinds Whiskey, Women & Death niet noemenswaardig veranderd: Puur zonder overdaad. Er heeft wel degelijk een bezettingswisseling plaats gevonden, waarbij Davis de enige constante factor bleek. De basis van de muziek is echter onveranderd. Sinds hun CD Moonshine is Fiddler Tom Lucas de enige toevoeging. De mannen zijn geen broers, en ook hun achternaam luidt geen Earl. De vergelijking met The Stanley Brothers, of The Louvin Brothers wordt door de gekozen naam ook op overdrachtelijke wijze gemaakt. Pure Bluegrass die integer aanvoelt is de boodschap die deze band uitdraagt. Zang en instrumentatie vloeien op natuurlijke wijze samen, waardoor deze authentieke vorm ook zeer zeker interessant wordt voor liefhebbers ver buiten Richmond Virginia. 

Rein van den Berg
The Earl Brothers
The Earl Brothers