The Departed: Adventus

 
 

Adventus pakt meteen gretig uit met de stevige “uptempo-er” Worth the Fight. Een dusdanige opener dat ik me direct afvroeg of ze de rest van het album ook boeiend zouden kunnen houden. De band zet met dit pakkende nummer alvast de toon, en weet de stemming tijdens het album een aantal keren te buigen in de door hen gewenste richting. Ze beheersen hun vak. De sfeer wisselt met regelmaat, de intensiteit, blijft nagenoeg van een constant hoge kwaliteit. Van vlotte rock naar aanstekelijke pop in Prayer for the Lonely. Ze hangen qua sfeer naar jaren zeventig rockmuziek. Er staat een band die strak musiceert. Ze maken daarbij gebruik van een aantal basis instrumenten; piano, bas, drums, gitaar, orgel. En, uiteraard niet te vergeten, de zang. Vocalen op dit album zijn opvallend goed vertegenwoordigd. Zelfs geïnspireerde bezieling in een nummer als Sweet Lord is de heren niet vreemd. Een associatie met de The Black Crowes is niet helemaal op zijn plaats, maar in die richting mag je beslist denken. Adventus kent het allemaal: dynamiek, rust, gedrevenheid. Kortom, er valt veel te genieten in deze Americana gerelateerde muziek.

Ze zijn qua inhoud weggesprongen van hun vorige plaat. Hierin leken ze als begeleidingsband Cody Canada van een stevige ondergrond te voorzien. De naam van de band is op deze tweede plaat ingekort tot The Departed, terwijl Canada onverminderd van de partij bleef. Die vorige cd – This Is Indian Land – was een eerbetoon bestemd voor een aantal van de songwriters die Oklahoma heeft voortgebracht. Adventus bevat daarentegen geen covers maar bestaat uitsluitend uit eigen materiaal. Seth James schreef het leeuwendeel van deze liedjes, en samen met de overige musici geven ze op overtuigende wijze blijk van hun kunnen. Dat The Departed een band is die gehoord mag worden moge duidelijk zijn. Hun stijl is dusdanig authentiek dat we van hen nog niet het laatste gehoord hebben.

Op basis van het uiterlijk had ik moeite een voorstelling te maken van de muziek. Vond de foto dusdanig provocerend (Waardoor ik veronderstelde dat deze niet zou passen bij mijn smaak) dat ik het album eerst terzijde had gelegd. Vette fout! Er schuilt overigens een mooi verhaal achter deze foto. De foto is genomen door fotograaf Carl Dunn tijdens een Led Zeppelin concert. (Ft. Worth 1977). De gefotografeerde beveiligingsman ondervond de muziek als dusdanig luid dat hij kogels als oorpluggen was gaan gebruiken. Zeppelin’s manager, Peter Grant, zag dit en wilde dat Carl dit vastlegde. Deze en nog een aantal foto’s werden voorgelegd aan Jimmy Page. Echter gebruikt werden ze niet, tot nu. Muziek met een explosieve aansprekende lading, en een opmerkelijke hoes. Eigenlijk geen verkeerde combinatie.

Rein van den Berg
The Departed
Adventus