Deadman: Take Up Your Mat And Walk

 
 

Nog niet zo lang geleden was ik uitermate in mijn nopjes met Live At The Saxon Pub van het onvolprezen rootscollectief Deadman. Ik noemde het album toen ‘een prima voorgerecht tijdens het wachten op de nieuwe plaat’. Waar ik aan toevoegde dat als Robbie Robertson of Levon Helm toevallig op zoek waren naar een uitmuntend stel muzikanten om hen bij te staan op de een of andere tournee, ze maar eens met deze kerels moesten bellen. 

 
Dat laatste is naar mijn weten nog niet gebeurd, maar die nieuwe plaat is intussen wél een feit. En om de nieuwsgierigheid naar de slotzin van deze bespreking maar meteen te bevredigen: het is, zoals de appetijtelijke entree al deed verhopen, een meesterwerkje geworden waarop frontman Steven Collins en zijn vijf partners in crime met recht trots mogen zijn.
 
Op Take Up Your Mat And Walk toont Deadman tonnen respect voor het muzikale verleden van de VS. Tijdens het luisteren naar songs als If I Lay Down In The River, Till The Morning Comes, Don’t Do This, This Old World’s Not Gonna Change en Oh Delilah hoor ik onmiskenbaar echo’s van (west coast) bands die de soundtrack van mijn leven hebben meegekleurd: The Band, Fleetwood Mac, Flying Burrito Brothers, Little Feat, Buffalo Springfield en zelfs een sprankje Moby Grape. Maar wat deze plaat vooral zo mooi maakt, is de heerlijke sound die Deadman van dit intrigerende maar al even verraderlijke recept maakt.
 
Take Up Your Mat And Walk kent geen enkel zwak moment. Sterker nog, de tien songs op dit album zijn elk op zich van een zodanig hoge kwaliteit dat het je tijdens het luisteren soms duizelt. En ze zorgen er een voor een voor dat het een onbegonnen zaak lijkt om hier twee of drie uitschieters aan te wijzen. Maar om mijn muzikale vriend Pete Berwick te citeren: ‘When someone tells you it cannot be done, spit in their eye and walk away. Then go do it’. Dus hier zijn, ‘for Pete’s sake’, de titels van drie songs die wat mij betreft wel eens tegen de eeuwigheid bestand kunnen zijn, zelfs al is het maar voor heel even: Oh Delilah, We All Need Love (dat achtergrondkoortje!) en de genereuze afsluiter Take Up Your Mat And Walk. Een grootse epiloog van een al even grootse plaat. Pet af, een tien met een griffel, ook nog eens een kus van de juf en minstens een rij vooruit!
Martin Overheul
Deadman
Take Up Your Mat And Walk