De wil om niet te vergeten

Ik zie ze regelmatig lopen. Hij moet de grens van de tachtig levensjaren al gepasseerd zijn. Zij is daar naar op weg. Tegenwoordig maakt hij gebruik van een wandelstok. Niet omdat hij vindt dat het hem goed staat, wat het overigens wel doet, maar uit pure noodzaak. Neuropathie heb ik begrepen. Gevoelloosheid in voeten en benen doet de man, die ongetwijfeld ooit de branding trotseerde als een rots, bij iedere oneffenheid wankelen. Zij oogt weliswaar jonger maar haar rug vertelt haar dat uiterlijkheden kunnen liegen. Pijn tekent, als je goed kijkt, haar gezicht. Als ik ze al zie wandelen dan lopen ze altijd gearmd. Dat deden ze zo’n tien jaar geleden ook al. Maar daar waar zij toen nog losjes haar hand om zijn arm legde leunen zij nu zichtbaar meer en meer op elkaar. De broosheid van ouderdom is pijnlijk zichtbaar. Wat rechtovereind blijft is hun liefde. Ze laten niet los.

 

"You won't ever have to worry
You won't ever have to cry
For I'll be there beside you."

 

Het zal wel aan de titel liggen dat ik op die momenten onder meer aan Bobby Bland's "I'll take care of you" denk. Schitterend gezongen door Bland en voorzien van zo'n typisch jaren '60 orgeltje. Maar "I'll take of you" is vooral een liefdesvoorstel aan een vrouw. Aan een vrouw die, zoals de mannelijke hoofdpersoon in kwestie, weet wat winnen en verliezen is. Nee, het is vooral "Vergeet mij niet" van Trockener Kecks dat, bij de aanblik van die oude man en vrouw, vanuit mijn grijze hersencellen opborrelt. De Kecks, ietwat ondergesneewd door de jaren, hebben namelijk memorabele plaatjes gemaakt waaronder het lied over de vergankelijkheid van het leven. Het verhaal over een oude man en een oude vrouw. Geen moeilijke woorden, geen rare zinsconstructies. Woorden gekozen vanuit het hart en gezongen met gevoel. Woorden die teruggrijpen naar een bijna ander leven. Het leven van de jeugd.

 

"Dat ze hier hebben gelopen tot de maan weer onderging."

 

Juist door zijn eenvoud is het zo doeltreffend en natuurlijk ook omdat Rick De Leeuw en zijn maten het nummer een flinke dosis melancholie hebben weten mee te geven. Daar draagt de accordeon, die in het nummer een prominente rol inneemt, aan bij. Ik zal niet ontkennen dat ik omstreeks 1990, toen de cd "Met hart en ziel" werd uitgebracht, niet bijster veel luisterde naar Nederlandstalige muziek. Het kwam mij soms iets te geforceerd over maar de eenvoud van de punk en rock van de Kecks spraken mij wel aan. "Met Hart En Ziel". Een doeltreffende titel. "Vergeet mij niet", dat ik meteen al in het begin bijzonder vond, is eigenlijk niet meer dan een lied over het leven. Een levenslied in optima forma. Een lied waarin onder meer een lichte vorm van angst vertaald wordt naar een dringende wens. Een wens om elkaar niet vergeten. Om elkaar niet los te laten.    

 

"Want als we oud zijn en versleten
Wil ik dat je me herkent
Dat je denkt aan wat geweest is
Wie je was is wat je bent."

 

Het verleden niet uitvlakken. Het belang kennen van het verleden. Ik hou daarvan. Nog zie ik die twee oude mensen samen lopen. Het is een mooi gezicht. Het is een vertrouwd gezicht. Het doet iets met me. Misschien is het wel de wetenschap dat ouderdom heel veel kan afpakken maar niet alles. Niet de liefde. Nooit de liefde. Ik hoop dat hen een loodzware mantel van zorg bespaard blijft die hun broze schouders waarschijnlijk niet kunnen dragen. Ik hoop dat ze, hoe moeilijk ook, met regelmaat die wandeling nog kunnen maken. Met of zonder wandelstok. Maar vooral samen. Bovenal samen.

 

"En dat we dan nog één keer lopen tot de maan weer ondergaat."

Ed Muitjens