David Munyon: Purple Cadillacs

 
 

David Munyon is niet wat je kunt noemen een organisatorisch talent. Allesbehalve. En wanneer je je vertrouwen – met alle intenties van dien – uitsluitend in de Heer stelt dan kom je wel eens bedrogen uit. De distributie van beide vorige albumtitels, Midwest en Waterside kwam daardoor matig van de grond en zijn slechts beschikbaar als downloads. Gelukkig had hij nog een lijntje lopen naar het Duitse bedrijf Stockfish, zodat de liefhebbers van Munyon’s muziek zich kunnen laven via het fysieke schijfje. Wellicht vanwege Munyon’s gebeden, maar in ieder geval dankzij de oprechte betrokkenheid van zijn Duitse vrienden wordt hem de gelegenheid geboden zijn oeuvre verder uit te breiden. Purple Cadillacs stelt niet teleur. Overigens wat blijkt, want we zijn bij zijn 20ste album aanbeland!

Wat onderscheidt Purple Cadillacs van eerder uitgebracht werk? Weinig, kun je stellen. Munyon rockt minder op dit album, en lijkt het gehele album een tempo lager te spelen. Het album is teruggebracht naar de intimiteit van de studio, en een aantal vaste Stockfish sessie-musici springen bij voor de aankleding van de songs. Persoonlijk beschouwde ik David Munyon altijd al als een folkartiest, echter mede door het gebruik van de instrumenten ontpopt zich veeleer een Europees Folk tintje. Gezien David’s achtergrond te Alabama zou je wellicht eerder authentiek Amerikaans verwachten, maar zo klonk zijn sound nimmer. Met uitzondering wanneer hij primair terugvalt tot zang en akoestische gitaar. De huidige inkleuring staat me niet tegen. Het nieuwe album bevat een aantal schitterende nummers zoals Watercolors, Baby For You en Rosas Cantina die mede vanwege de muzikale aanvullingen van Mike Silver, Ian Melrose, Thomas Kagermann en Urs Fuchs behoren tot het beste uit zijn carrière. Emotie naar de oppervlakte brengen is niet iedere artiest gegeven. Munyon laat met Whenever You Can Fall In Love Again horen dat hij nog steeds de kunst verstaat om aan die noodzakelijke voorwaarde te voldoen.

Je treft op dit album hernieuwd Song for Danko aan. Volgens mij de enige song op Purple Cadillacs die bekend is van eerder werk. Alleen deze versie kenden we nog niet. Hij schreef veel liedjes over de afgelopen jaren, en het is daardoor niet onvoorstelbaar dat liedjes mogelijk eerdere albums van Munyon gesierd hebben. Zeker wanneer je beseft dat hij een nummer als Rosas Cantina al schreef in 1988, samen met Dixie. Hij maakt het nog lang niet zo bont als Lightnin´ Hopkins. Die liet zich het liefst per liedje betalen. Bracht zijn muziek uit via meer dan 25 verschillende labels, en veranderde zijn tekst bijna per uitvoering. “Air Music” noemde hij dat zelf. Good Ol’ Lightnin’ veranderde zijn tekst bij iedere nieuwe uitvoering, nooit klonk een song identiek aan wat hij eerder liet horen. Ondanks een zekere verwantschap aan deze Texaanse bluesgitarist houdt David Munyon het extreem netjes. Wanneer je Munyon’s muziek kent dan weet je wat je kan verwachten, en Purple Cadillacs behoort wat mij betreft tot de betere uit zijn oeuvre. Hij is het nog niet verleerd mij te raken!

Rein van den Berg
David Munyon
Purple Cadillacs

Ook interessant

David Munyon: Official Bootleg Collection Vol II Rein van den Berg 18 Dec 2016
David Munyon: Clark Rein van den Berg 7 May 2016
David Munyon: Pretty Blue Rein van den Berg 12 Jun 2011
David Munyon: Slim Possibilities Rein van den Berg 7 Aug 2010
David Munyon: Big Shoes Rein van den Berg 24 Mar 2009