David Goldman: Light in the Tunnel

 
 

Echt slechte platen bestaan, evenals echte goeie. Mijn doel is erop gericht om hierin onderscheid aan te brengen, indien mogelijk de slechten zelfs te mijden. Waarop zou het bestaansrechts van een plaat gebaseerd zijn, is het uiteindelijk allemaal slechts een kwestie van (goede) smaak? Veel ongetwijfeld wel. Ik tracht mijzelf dan ook primair op kwalitatief uitstekende producten te richten. Evenals ieder mens kamp ik met beperkte tijd, en wil die zo effectief mogelijk besteden. Tussen beide uitersten bevindt zich een zee aan verscheidenheid, en het doel van een recensent is om deze chaos overzichtelijk te maken. In de eerste plaats voor zichzelf, maar in het bijzonder voor zijn lezer. Zonder noodzakelijke aandacht zal zelfs goede muziek niet altijd buiten zijn beperkte scope komen. Light in the Tunnel, de titel van deze David Goldman cd, wijst erop dat iemand tracht overeind te krabbelen na een moeizame periode in zijn leven. Allerminst een luchtig thema, lijkt me. Aangezien de artiest zijn naam verbonden heeft aan dit project is zijn persoonlijke inbreng vanzelfsprekend te noemen. Take Me to the Canyon opent met Jerry O’Sullivan’s doedelzak en diens fluitspel. Een folkachtige openingssfeer, die weldra wordt opgebogen tot een bombastisch geheel. Er gebeurt veel binnen deze song, naar mijn smaak zelfs teveel. Hetzelfde gebeurt in de medley Goin’ To America waarin ook de klassieker Wayfaring Stranger verstopt zit. Wat ik mis binnen dit nummer is een gezonde mate aan rust. Er gebeurt wederom dusdanig veel dat het mij duizelt. Het swingt weliswaar met regelmaat, en Goldman heeft bovendien een sterke vocale inbreng met lange uithalen. Akoestische powerpop lijkt het soms wel. Muziek die vele facetten laat horen. Er wordt bovendien naar hartenlust gemusiceerd, helaas bekoren doet Light in the Tunnel mij niet. Classificeren als slechts een slecht album is evenmin onnodig. De intentie van de artiest is er ongetwijfeld. Zelf word ik erg onrustig van de Light in the Tunnel, en zou hem eerder willen bestempelen als wispelturig dan gevarieerd. Een breed pallet aan muzikale ideeën die matig zijn uitgefilterd. Zijn drang om gehoord te worden vertroebeld wat mij betreft de aantrekkingskracht van Goldman’s muziek. Dezelfde bombast tref ik aan binnen de tekst, waarin metaforen zitten die zeer clichématig worden toegepast, en juist daardoor aan zeggingskracht verliezen. I Remember You is desondanks een zeer mooie gedragen song. Eentje die qua toegepast thema uitstekend aansluit bij de album titel.

Rein van den Berg
David Goldman
Light in the Tunnel