David Francey: Late Edition

 
 

Zoals ik het ervaar heeft de muziekpers zijn taak matig uitgevoerd. Terwijl popmuziek de afgelopen 40 jaar voornamelijk vanwege zijn geldgenerend vermogen onder de aandacht werd gebracht, bleef de folkmuziek altijd een ondergeschoven kindje die sporadisch kwam bovenbubbelen. Vanwege de blues renaissance in de Britse jaren zestig kreeg authentieke blues alsnog zijn rechtmatige plaats binnen de geschiedenis. Folk daarentegen werd slechts middelmatig belicht. Of was deze muzikale kern als te vanzelfsprekend beschouwd waardoor ze verwaarloosd werd? Het Singer songwriter genre is gelukkig altijd al flink doorspekt geweest met basale folk ingrediënten, waardoor de echte liefhebber het achterliggende genre al lang gevonden, en omarmd heeft. Dylan´s fascinatie voor Woody Guthrie moge bekend zijn, echter wanneer je in Nederland door de sorteerbakken van de muziekwinkels graaft - op zoek gaat naar interessante folkmuziek - dan wordt je anno 2011 nog steeds verwezen naar wazige uitwassen die verwantschap hebben met wollen sokken, of een zweverig Keltisch geluid. Waar het mis is gegaan is me onduidelijk, wellicht gebrek aan kennis, of wie weet valt er financieel gewoonweg te weinig te halen. Bij braak terrein zie ik slechts een gat in de markt! Het kan ook anders. David Francey is voor mij een exponent van eigentijdse folk. Hij staat echter met twee voeten op de grond, evenals zijn muziek. Zijn muziek heeft geen uiterlijk vertoon. Zelfs geen chique aangeklede hoes die node wacht om uitgepakt te worden. Eenvoud is het sleutelwoord. Efficiency wellicht nog beter, want Francey weet met marginale middelen een warm en vertrouwd effect te bewerkstellingen. Bij mij althans, en de beperkte groep die het oeuvre van deze man eveneens volgen. Hij heeft sinds 1999 een aantal albums op zijn naam gezet, waarvan de laatste een samenwerking was met Mike Ford. Twee weken voeren ze beide mee met een vrachtschip over de Sint Laurence Rivier. Seaway werd het verslag van hun ervaringen aan boord. Terwijl het accent van Right of Passage op de emotionele kant lag, toont Late Edition Francey als uiterst tevreden mens. Een introspectief mens, echter eentje die niet in zichzelf gekeerd is, maar eentje die iets te vertellen heeft. Zijn bewoordingen zijn zorgvuldig gekozen, eenvoudig, maar poëtisch. De afsluiter, welke hij schreef voor zijn vrouw, duurt amper twee minuten. Love in the dark a sightless kiss The tending to the emptiness Love as blind as love can be We are grateful to receive The morning light, each other’s eyes The hollow heart at each goodbye Love that brings us to our knees We are grateful to receive Love that warms a heart of stone Love that lives on love alone Love in all its ecstasy We are grateful to receive Love in all its frailty Love as strong as love can be We say thank you, yes and please We are grateful to receive Francey is dankbaar voor de liefde die hij krijgt. Late Edition bevat 12 nummers over een totale speelduur van 30 minuten. Een plaat die doet realiseren dat het leven de moeite waard is. (Ha, alsof er alternatieven zijn) Een plaat die diepgang bezit, maar evengoed ruimte biedt voor onze alledaagse beslommeringen. Folkmuziek geeft mij een voel van “thuis”. Een cliché gedachte ongetwijfeld, maar zodra muziek van binnenuit komt dan wordt ik oprecht geraakt. Francey lijkt met scherp te schieten, want diverse keren is intensiteit meetbaar. Late Edition is, mede dankzij Kieran Kane, een rimpelloze plaat geworden, eentje waarop prachtig wordt gemusiceerd bovendien. Hij deed de productie, speelde banjo, gitaren, octaaf mandoline, drums en achtergrond vocalen. Verder hoor je Fats Kaplin (fiddle, mandolin, accordion en gitaren), Richard Bennett (gitaren en bouzouki) en tenslotte Lucas Kane (drums) Het mooiste nummer vind ik het samen met Lori Watson geschreven Borderlands. Ongekend hoe iemand zoveel onder woorden kan brengen in slechts 1 minuut en 16 seconden.

Rein van den Berg
David Francey
Late Edition