David Corley: Zero Moon

 
 

In de maanden mei en juni worden we overstelpt met muziek. Overstelpend veel goede muziek zelfs! Er staan een aantal prachtige albums op stapel die mij hebben doen laten opveren van enthousiasme. Dat het nieuwe album van David Corley zo verhipte goed zou worden had ik niet verwacht. Corley kwam in 2014 vanuit het niets met het zeer eigenzinnige Available Light, en nu is er dan het verrassende Zero Moon. Ongelooflijk! Terwijl, ja ergens kunnen we ons voorstellen waar hij de inspiratie vandaan heeft. Zoals iedereen zich herinnert werd Corley in september onwel op het podium tijdens zijn Take-Roots optreden. Hij moest ter plekke gereanimeerd worden, en werd in allerijl afgevoerd naar het hoofdstedelijk ziekenhuis. 'This time I didn’t die' zingt hij in What. Een ervaring dat je op het nippertje van de dood ontsnapt, lijkt mij veelzeggend. Niemand zit te wachten op een onvrijwillig vertrek naar permanent zwart. De song Zero Moon gaat over een gevoel dat zich moeilijk in woorden laat omzetten. Het is een gedreven song over tijd, over liefde en dat je beide mag koesteren. De maan schenkt licht in de nacht, maar zonder weerkaatsing op de maan is er het volstrekte niets. 

Dessert Mission is minstens van hetzelfde niveau als het titelnummer. Een vergelijking met de zeer door mij gewaardeerde Chris Whitley dringt zich op vanwege de energie en de bezieling. Een bevlogen combinatie die overheerst op deze plaat. Alles op de juiste plaats, gepakt in het juiste moment. Dat de songteksten en “the liner notes” zich slecht laten lezen neem ik voor lief. Voor mij telt de dynamiek van deze plaat. Evengoed is een rustmoment ingelast in de vorm van A Lifetime of Mornings. Een maatbeker met zwaar aangezette zwaarmoedige schetsen, waarin ik een eerbetoon aan Leonard Cohen meen te ontwaren. Het donkere realisme van een Armando-schilderij dringt zich op, maar dan samengebracht binnen een muzikaal palet. De muziek, de productie, is duister aangezet, gedetailleerd, maar rauw afgemeten. Een uitzonderlijke rockplaat die verraadt alsof David Corley en zijn producer Hugh Christopher Brown (Eveneens bekend van Suzanne Jarvie´s Spiral Road) een kijkje hebben genomen in de keuken van Rob Jungklas. Vergeef me dat ik met allerlei namen gooi, maar besef dat David Corley met zijn nieuwste album 100 procent voor de herkansing gaat. Zero Moon is niets anders dan uitzonderlijk.

Review
Rein van den Berg
David Corley
Zero Moon
Label: 
CRS
Releasedatum: 
16-6-2017