David Bowie: The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars (Kasplaatje Martin Overheul)

Martin Overheul
David Bowie
The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars

De vroege ochtend van maandag 11 januari. Het begin van de tweede werkweek van 2016. Zoals dat elke ochtend het geval is, staat de radio op Radio 1, veruit de beste zender in het diverse aanbod van de VRT. Ik luister met een half oor naar de presentator die lijkt te zeggen dat David Bowie is overleden. De naam ‘David Bowie’ en het woord ‘overleden’ in één zin? Inderdaad ja, in één zin een van betrekking op elkaar. Hoewel het warm is in onze woonkamer, krijg ik het koud. Kippenvel. Bowie?

Zodra ik op mijn werk de tijd heb om mijn bezigheden met muziek te combineren, ga ik op YouTube op zoek naar muziek van mijn jeugdheld. Ze staan er allemaal, al die prachtige albums die zo’n belangrijke rol hebben gespeeld in mijn muzikale universum. Maar ik begin met The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars, een plaat die mijn leven misschien niet veranderde, maar er toch op zijn minst een andere wending aan gaf. Vanaf de hypnotiserende opener Five Years tot en met de monumentale afsluiter Rock ’n Roll Suicide zie ik de zestienjarige jongen weer terug die ik ben als deze LP in 1972 verschijnt. Een jongen die op zoek is naar zijn identiteit, maar niet goed weet waar hij precies moet zoeken. Die zich vaak eenzaam voelt tussen de mensen die hem omringen. Die nog jong is, maar de jeugd die hij nooit echt had al begint te missen.

En dan is er dit album. Muziek als een soort van reddingsboei. Het klinkt dramatisch, realiseer ik me terwijl ik dit schrijf, maar in 1972 is het mijn realiteit. Bowie trekt me uit mijn veel te vroege somberte, laat me zien dat er niet één weg is, maar dat je – altijd – verschillende richtingen uit kan. Dat er meerdere mogelijkheden zijn en dat het soms niet eens nodig is om daar moeizame keuzes voor te maken. Dat doet Ziggy Stardust voor me. Dat doet Bowie.

Bowie, die al anderhalf jaar lang in het vizier van sluipmoordenaar kanker rondwaart en op 10 januari sterft, amper twee dagen na zijn 69ste verjaardag. Ziggy Stardust heeft me de voorbije maand zowat dagelijks gezelschap gehouden. Het verwarmde mijn hart om die oude vriend weer terug te zien.

 

“Oh no love! You’re not alone
You're watching yourself but you’re too unfair
You got your head all tangled up but if I could only
Make you care
Oh no love! You’re not alone
No matter what or who you’ve been
No matter when or where you’ve seen
All the knives seem to lacerate your brain
I’ve had my share, I’ll help you with the pain
You’re not alone

Just turn on with me and you’re not alone…”

 

Dag David. Bedankt…

 
 
 

Comments

 
Rein van den Berg

Herman Brood overkwam zijn onzekerheid met pep & pillen begreep ik tijdens de onlangs bekeken try-out van de Musical Chez Brood? Van onzekerheid had ik toen geen last. Op die leeftijd was mijn overmoed nog groot. Pas de laatste jaren voel ik onzekerheid. Mijn vroege helden Buckley & Zappa blaakten ook van het zelfvertrouwen. Ze zijn evengoed dood. Mooi beschreven Martin. Fijn om je gevoelens van toen on perspectief te brengen.