Darrell Scott & Kenny Malone: A Crooked Road

 
 

Darrell Scott heeft mij nog nimmer teleurgesteld. De live voorstellingen die ik van hem heb mogen aanschouwen, lieten mij zonder uitzondering in bewondering achter. Een vergelijkbare conclusie gaat op voor zijn achterliggende oeuvre. Je mag dan ook concluderen dat mijn visie op zijn werk zo langzamerhand subjectief valt te noemen. Niet dat ik niet kritisch genoeg ben, maar hij raakt (volledig los van pretentie) precies de juiste snaar. Darrell zelf is ongetwijfeld zijn grootste criticus. Een artiest wiens werk verder draagt dan een broodwinning alleen. Zijn drive komt volgens mij voort uit een enorme discipline en liefde voor zijn werk. Zijn vakmanschap is niet onopgemerkt gebleven, al jaren niet.

Maar zeg nou zelf, de huidige begeleidingsband van Robert Plant (Band of Joy), waarvan Scott deel uitmaakt, liegt er qua overige namen niet om: Patty Griffin, Byron House, Buddy Miller, Marco Giovino en uiteraard Plant zelf. Ze treden op in diverse locaties over het tweede gedeelte van juli in Amerika. Een van de happenings van 2010 waarvan we ongetwijfeld nog meer zullen gaan merken. Als opwarmertje in afwachting voor A Crooked Road had ik een exclusieve download gekocht. Verkrijgbaar op de man’s site. Ik koos voor Live at The Ark 2009, een optreden uitgevoerd in een enthousiaste ambiance en een technisch afgeronde productie. Darrell schuift zijn publiek niet met een kluitje het riet in, en je krijgt zondermeer waar voor je geld. Dezelfde criteria gelden wederom bij A Crooked Road. Een dubbel CD waarvan de basis staat als een huis. Twintig nummers achter elkaar is een hele zit, maar is voldoende afwisseling. Scott schildert metaforisch zijn muzikale loop- en levensbaan als een hobbelig pad. Geen opmerkelijke beeldspraak maar wel een treffende.

Zijn bouwjaar is hetzelfde als dat van mij, en inderdaad je wisselt momenten van euforie af met tegenslag. Niemand krijgt een ongeschonden rit, zolang je maar je best doet. Scott zuigt het leven op, en vertaalt het terug in zijn songs. De muzikaliteit barst uit alle voegen van deze plaat, waardoor ik hem zonder enig voorbehoud kan, en moet aanraden. Niet alleen Love’s Not Through With Me Yet bruist van de hartstocht, maar ook Where the Spirit Meets the Bone draagt dezelfde ongecontroleerde gevoelens uit. Darrell Scott is een meester in het bespelen van zijn snaren. Bovendien bezit hij een perfect timing en een superbe afgemeten donker stemgeluid. Darrell speelt met de mogelijkheden die hem gedienstig zijn, en hij kneedt de muziek naar zijn wil. Evenals zijn woorden en muziek. Passie draagt de muziek, en de rest lijkt vanzelf te gaan. De houdbaarheid van A Crooked Road lijkt me ongedateerd, evenals zijn vorige cds, die ook met enige regelmaat terugkeren in mijn speler. Veel weergaloos mooie songs als Tonight I’m Missing You, of This Beggar’s Heart accentueren alleen maar dat deze plaat amper zwakheden kent. Ik heb ze niet gehoord althans. Mensen luister toch eens naar de beeldspraakrijke poëtische liefdesverklaring in Oh Sweet Longing. Vol visie en van alle tijden! Uitmuntend!

Rein van den Berg
Darrell Scott & Kenny Malone
A Crooked Road