Daniel Norgren: Alabursy

 
 

Tot zo’n twee weken geleden kende ik de 31-jarige Zweed Daniel Norgren niet, hoewel zijn nieuwe cd Alabursy reeds zijn vijfde release is. In de platenzaak waar ik op deze singer-songwriter attent werd gemaakt, werd mij verteld dat hij de eigenzinnigheid van een Tom Waits zou bevatten en dat hij, vooral op zijn eerste cd's, af en toe extreem uit de hoek kwam. Het zal, ik weet het niet. De Tom Waits vergelijking begrijp ik wel, maar vind ik niet terecht. Hoe dan ook, af en toe is het heerlijk als je luistert naar iemand die een onbeschreven blad is. En hoewel ik doorgaans bij het schrijven van een recensie meteen in iemands verleden duik om de muziek te vergelijken dan wel om deze in perspectief te plaatsen, heb ik daar bij Alabursy geen seconde de behoefte aan gehad. Nee, Alabursy intrigeert mij zo, dat ik het beeld dat ik mij heb gevormd en de interpretatie die ik aan de plaat heb gegeven in stand wil houden.

De van zeer summiere informatie voorziene cd telt tien nummers. Er is enkel een opgevouwen papiertje gevoegd waarop de teksten staan vermeld. Daniel Norgren heeft in zijn woning op zijn viersporenrecorder de plaat opgenomen. Juist in die beperktheid, de imperfectie, ligt de absolute schoonheid van dit album opgesloten. In al zijn intieme eenvoud is de kwetsbaarheid, de breekbaarheid, die ook zijn stem kenmerkt, voelbaar. Hoewel ik niet weet of dit een concept-cd is, interpreteer ik hem wel op die manier. Ik heb de sterke indruk gekregen dat Norgren iemands leven heeft willen beschrijven. Iemands leven op het Zweedse platteland. Wellicht zelfs dat van hemzelf.

Daarbij valt de cd voor mij in twee delen uiteen: jeugd en volwassenheid. Want wordt er in de eerste vijf nummers niet een triest aandoend jeugdbeeld geschetst? Een beeld van ogenschijnlijke harmonie, waarbij zaken, die de balans verstoren, latent aanwezig zijn? Eenzaamheid, onzekerheid en het besef van sterfelijkheid worden regelmatig vanuit het oogpunt van een kind verwoord.

De cd opent met het enigszins verontrustend en onheilspellend klinkende The summer chafer, waarin zware tonen de sfeer zetten. In het daaropvolgende Everything you know melts away like snow begeleidt Norgren zichzelf op accordeon. “Everyone you love, / grass will grow above” zingt hij om de sterfelijkheid nog maar eens te onderstrepen. Why may I not go out and climb the Trees is een schitterend eenvoudig nummer waarin de akoestische gitaar centraal staat en waarop fraaie meerstemmige zang te horen is. Het lied handelt over de onzinnige dingen die volwassenen tegen hun kinderen kunnen zeggen om ze de mond te snoeren en die in de belevingswereld van een kind kunnen uitgroeien tot buitengewone proporties. ”May I let the puppy sleep here in my bed? / Puppies got bugs that lay eggs inside your head.”

Met The light of dawn wordt de adolescentie achtergelaten. Het is een nummer met slechts acht regels tekst. In het daarop volgende en fabelachtig mooie Like there was a door, dat wordt gedragen door een schitterend klinkend orgeltje, is het daadwerkelijk afscheid nemen van iemand een feit geworden. “I’ve been thinking of you / Almost every day / And I wonder if there is more / Cause when you went away / You were looking into the blue / Like there was a door.” In het niet minder mooie As long as we last, dat ook uitblinkt door subtiliteiten en eenvoud (let weer op dat orgeltje en op de solo op de zingende zaag!), staan wederom afscheid en “het ouder worden” centraal. “No more two by two / No more me and you / When it's done / Dreams and photographs are all what will be left / When it's done / I hear the old folks when they say it's funny how time slips away / I hear the old folks when they say days get shorter every day.”

De cd wordt afgesloten met het instrumentale titelnummer, dat dezelfde sfeer kent als het openingsnummer - met dien verstande dat hierop tevens een piano is te horen. De luisteraar wordt niet gerustgesteld, maar Norgren kiest ervoor om hem/haar aan het eind in gepeins achter te laten. Het overkomt mij in ieder geval ieder keer als ik de cd beluister.

Of ik de cd nu juist interpreteer of niet, het maakt niet uit. Ik hoor de schoonheid van de plaat en dat aangevuld met mijn beleving maakt dat ik met een gerust hart kan zeggen dat dit één van de mooiste releases van dit jaar is tot dusver. Als het al niet de mooiste is. En dat van een singer-songwriter die tot voor twee weken geleden nog een grote onbekende was. Het kan verkeren...

Ed Muitjens
Daniel Norgren
Alabursy
Één van de mooiste releases van dit jaar tot dusver. Als het al niet de mooiste is.