Caroline Herring: Camilla

 
 

Wat is het doel van een recensie? Waarom niet volstaan met: “Dit is werkelijk een prachtig album van Caroline Herring!” En waarom is het dat? Gewoon, omdat ik dat zeg! Helaas werkt het zo niet. Uiteraard is het doel om nieuwsgierigheid op te wekken, te prikkelen, zeker wanneer een plaat weet te charmeren, of beter nog, weet te overdonderen. Camilla, Caroline’s nieuwste, is niet wat je noemt een “easy catch.” Mevrouw Herring lijkt haar onschuld welhaast verloren. Waren haar eerste platen, onder de bezielende begeleiding van Lloyd Maines, nog redelijk lieflijk te noemen, ze heeft zeker met dit laatste album een volgend niveau van verdieping weten te bereiken. Wat mij betreft althans, want uiteraard blijft die mening slechts de opinie van een enkel individu. Ondanks dat ik voor mijzelf de parameters van mijn criteria al jaren geleden gezet heb, verplaatst ik ze sporadisch op details. Voortschrijdend inzicht heet dat, een mens is tenslotte nooit te oud om zijn ideeën bij te stellen. De eerste keer dat ik Camilla beluisterde was ik niet meteen overtuigd. De markante hoes vond ik op zijn minst gezegd ook wel wat extreem. Wellicht omdat ik van Caroline een minder verrassend product verwachtte. Ik ervaar de structuur van haar songs momenteel als rijker. Ook haar stem lijkt meer zeggingskracht te hebben dan voorheen. Nu was ik altijd al gecharmeerd van haar werk, maar ditmaal stuwt ze mijn bewondering een aantal graden verder omhoog. Ze heeft overigens een schitterende crew om zichzelf heen weten te verzamelen. Niet alleen het pure instrumentale staat als gebeiteld (Fats Kaplin, Bryan Owings, Bryan Davies & Steve Sheehan, alias The Nashville Band), maar de vocale partituren hebben extra aandacht mogen ontvangen. We horen een breed assortiment aan collega-zangeressen zoals Claire Holley, Kathryn Roberts, Jackie Oates (denk hierbij aan The Cecil Sharp Project) en Mary Chapin Carpenter. Daarnaast zijn diverse gastoptredens, waaronder Erick Jaskowiak en Sean Lakeman. Qua composities weet mevrouw Herring bij mij een schot in de roos te bewerkstelligen. Niet eenmaal, maar verscheidene malen. De opeenvolgende nummers White Dress en Until You Go zijn werkelijk van een ongekende schoonheid, terwijl ook het zeer folkloristische Flee as a Bird enorm bekoord. Waarom ook alweer een recensie? De doelgroep kent deze dame al van eerder werk. Wellicht willen ze alleen een bevestiging horen, waardoor het aankooprisico van een tegenvallend product wordt gereduceerd. Laat ik daarom slechts mijn eerste opmerking terloops herhalen: “Camilla is verdomd goed!” Een plaat die het maximale aantal sterren her en der moeiteloos gaat scoren.

Rein van den Berg
Caroline Herring
Camilla