The Brothers and Sisters: Dylan's Gospel

 
 

De uit 2013 stammende en de voor een Oscar genomineerde documentaire "20 Steps From Stardom" leerde ons een aantal zaken: het was een hele stap (20 voet in letterlijke zin en in figuurlijke zin nog veel verder...) om het van Afro-Amerikaanse achtergrondzangeres te brengen tot stralend middelpunt op de bühne en bijna al deze zangeressen, die in de jaren '60 hun gezicht tegen het venster begonnen te drukken, hadden een gospelachtergrond. Daarbij viel op dat veel van deze dames uit de omgeving van L.A. kwamen. Zo ook dit koor The Brothers and Sisters oftewel "The Los Angeles Gospel Choir". Officieel was dit geen groep, het waren zangers en zangeressen die elkaar kenden van kerkdiensten en/of opnamesessies. Op het moment dat deze groep topzangers en zangeressen, onder productionele leiding van Lou Adler, eind jaren '60 de studio indook om een tiental nummers van Bob Dylan te voorzien van een gospelbehandeling, waren er geen namen te bespeuren die nu meteen een feest van herkenning teweeg zouden brengen. Toch zaten er een aantal zangeressen bij die naderhand wel degelijk enige bekendheid zouden krijgen, zoals onder meer Merry Clayton en Edna Wright. Zij vormen ook de connectie met de voornoemde documentaire want beide zangeressen komen hierin naar voren. Beperkt het zich bij Edna Wright nog tot een aantal uitspraken, Merry Clayton was één van de hoofdpersonen in deze schitterende documentaire. Met dezelfde Lou Adler achter de knoppen zou Merry Clayton nog drie soloalbums maken die volledig onopgemerkt zijn gebleven. 

Dat dit uiterst opmerkelijk is begrijp je meteen als je haar op Dylan's  Gospel het nummer The Mighty Quinn naar een compleet ander niveau hoort tillen en dan snap je ook wat Adler in deze zangeres heeft gezien. Maar het was niet alleen Adler die overtuigd was van haar kunnen. Niet voor niets lieten bijvoorbeeld The Rolling Stones haar in het midden van de nacht opdraven waarna zij op Gimme Shelter, met de krulspelden nog op haar hoofd,  Jagger bijna letterlijk het licht uit zijn ogen zong. The Mighty Quinn wordt niet alleen door Cayton met veel vuur gezongen, ook het koor, inclusief opzwepend handgeklap aan het eind, zorgt dat dit één van de hoogtepunten is op de cd. In het tekstboekje valt te lezen dat Adler heeft getracht om een kerkgeluid in de studio te reproduceren en dat is hem gelukt. Met slechts één microfoon zijn de stemmen van het koor vastgelegd waardoor de galm, die doorgaans in "het huis van de Heer" te vinden is, aanwezig  is. Het is echt alsof je een kerkdienst bijwoont. Het koor wordt prima begeleid door een kleine band  (bas, drums, piano, orgel). Clayton zingt ook het prachtige The Times They Are a Changing met ontzettend veel soul en overtuiging. Geen wonder dat ze soms werd vergeleken met Aretha Franklin maar het is niet alleen Clayton die hier schittert. De eerdergenoemde Edna Wright voorziet Lay Lady Lay van een heerlijke zwoelheid en Gloria Jones, die later ook nog enige bekendheid verwierf, glorieert in het opzwepende I'll Be Your Baby Tonight.

Enig minpuntje van deze, in mijn ogen, niet te missen heruitgave is dat er verder geen informatie is gegeven over wie de overige nummers heeft gezongen. Ik kan dus niet zeggen welke zangeres de schitterende versie van I Shall Be Released, die de cd siert, heeft gezongen. Ik kan alleen zeggen dat deze dame, zoals een ieder op deze schijf, ongenadig weet te raken. Een ander hoogtepunt is absoluut All Along the Watchtower dat een zeer fraaie eigen interpretatie kent. Chimes of Freedom wordt hier gebracht als een duet en de cd wordt afgesloten met een koorversie van Just Like a Woman. Een slechte songkeuze kon je deze dames en heren (en Adler en arrangeur Gene Page) niet verwijten. 

Het kan niet anders dat Bob Dylan met het eindresultaat erg in zijn nopjes is geweest. Gelovigen hebben namelijk een duidelijk, gemeenschappelijk kenmerk: overtuiging. Het is die overtuiging die bijna als een gebalde "black power" vuist van deze plaat afspat. Het is krachtig, intens en bij de strot grijpend. Dylan's Gospel is niet alleen bestemd voor Bob Dylan-adepten en zeker ook niet alleen voor gelovigen. Het is bestemd voor muziekliefhebbers die pure schoonheid herkennen als ze hem horen. Soms vind je dat terug in nog geen 37 minuten durende muziekgeschiedenis. 

Ed Muitjens
The Brothers and Sisters
Dylan's Gospel