Brent Cobb: Providence Canyon

 
 

Heel veel betere cd’s zullen er dit jaar niet meer gemaakt worden. Het zijn teksten die je wel vaker hoort, maar meestal vallen deze uitspraken onder het kopje ‘overdrijven is ook een kunst’. Alleen is dat niet altijd het geval. Na beluistering van de nieuwe plaat van Brent Cobb is de eerste zin van deze recensie absoluut waar. Providence Canyon is de titel van dit meesterwerkje, dat enigszins afwijkt van zijn vorige plaat, het uit 2016 stammende Shine On Rainy Day. Was dat nog een behoorlijk ingetogen en contemplatief werkstuk, Providence Canyon is heel wat steviger en uitbundiger. En zelfs nog beter dan zijn ook al zeer fraaie voorganger.

Sinds kort woont Cobb weer in zijn geboortestaat Georgia. Hij groeide op in Ellaville en bracht de afgelopen jaren vooral door in Nashville. Nu is hij dus weer terug in Georgia en hij woont, geloof het of niet, in Cobb County. Maar voor dit nieuwe album trok hij toch weer naar de RCA Studio A in Nashville, waar zijn neef Dave Cobb als producer achter de knoppen plaatsnam. Die samenwerking is er een om u tegen te zeggen. De 31-jarige Brent, die diverse nummers op deze cd schreef met zijn makker Adam Hood, koos voor een wat steviger geluid omdat hij, zoals hij het zelf verwoordde, als voorprogramma van Chris Stapleton in grotere zalen zijn kunsten moet vertonen. En die kunsten zijn niet misselijk, er staat werkelijk geen zwak nummer op Providence Canyon. Of het nu het swingende If I Don’t See Ya is, het prachtige Sucker For A Good Time, het southern rockgeluid van het een beetje aan The Average White Band herinnerende .30-06 of de zonnige seventies-country van Come Home Soon, het is allemaal even mooi wat hij zingt. De licht nasale en ietwat knauwende stem is duidelijk zijn handelsmerk, zoals mooi te horen is op Mornin’s Gonna Come waarin hij een beschrijving geeft van het harde leven dat sommige lieden leiden. Maar dat is wel een hard leven met een ijskoud biertje in de hand.

Natuurlijk dringen zich vele vergelijkingen op. Soms hoor je Lukas Nelson (of Willie), soms ook Chris Stapleton. En meer dan eens lijkt de sound behoorlijk op die van Lynyrd Skynyrd of JJ Cale, maar dan wel, in het geval van laatstgenoemde, een paar graden minder laidback. Het moge inmiddels wel duidelijk zijn: Providence Canyon is een plaat om steeds weer uit de speakers te laten schallen.

Review
Paul Heyblom
Brent Cobb
Providence Canyon
Label: 
Low Country Sound/Elektra
Releasedatum: 
11-5-2018